Storythai

ช่วงเวลาที่คนคนหนึ่งคิดถึงคนสักคนหนึ่ง

จำเป็นต้องมีเหตุและผลมากน้อยเพียงใด

"เค้าต้องรักเรา ชอบเรา หรือว่าทำอะไรๆ เพื่อเรามากๆ"

เหรอ??

แล้วทำไมทั้งที่คนคนนั้นไม่ได้อยู่ในขอบเขตนิยามแบบนั้นเลย

แต่ในหัวของเรา ในความรู้สึกนึกคิด ทุกเวลาที่เรามองออกไปไกล ไกล

กลับมีแต่เพียงคำถามที่ก้องกังวาลในมโนสำนึกของตัวเอง

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,"เป็นห่วงคุณจัง"

ไม่แม้แต่จะได้ยินเพียงเสียงเล็กน้อย ... เล็ดลอด

ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงความรู้สึกนึกคิด ... รักชอบ

ไม่แม้แต่จะมีเศษเสี้ยวความรู้สึกว่าจะได้พานพบกับคนคนนั้นเลย

ทุกครั้งที่เห็นข้อความของคุณ ... เรากลับยิ้ม

ทุกครั้งที่คุณไม่สบายใจ ... เราอยากจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ

ทุกครั้งที่มองเห็นความใส่ใจเล็กน้อยของคุณ ... ทำให้เราอยากใส่ใจคุณมากขึ้นๆ

ทุกครั้งที่คุณเหมือนให้ความรู้สึกพิเศษ ... เราเผลอดีใจและพยายามเก็บอาการ

จนถึงตอนนี้ "คุณ" หายไป

และในบางส่วนของความคิดเรา เรามีแต่ความรู้สึกว่า

คุณจะเป็นอะไรหรือเปล่า?

คุณจะยังสบายดีอยู่หรือไม่?

คุณจะยังคงยิ้มอย่างสดใสหรือไม่?

คุณจะกลับมายิ้มให้เราอย่างเดิมไหม? 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,ได้แต่ "หวัง" อยู่ตรงนี้เงียบ เงียบ

ว่าขอให้คุณแข็งแรง และปลอดภัยในทุกช่วงชีวิตทีุ่คุณก้าวเดิน

เพราะคุณทำให้เรายิ้ม และทำให้เรามีความสุขกับการได้อยู่เป็นเพื่อนคุณ

"ได้คิดถึงคุณ"

ช่วงเวลาที่คนคนหนึ่งคิดถึงคนสักคนหนึ่ง

จำเป็นต้องมีเหตุและผลมากน้อยเพียงใด

"เค้าต้องรักเรา ชอบเรา หรือว่าทำอะไรๆ เพื่อเรามากๆ"

เหรอ??

แล้วทำไมทั้งที่คนคนนั้นไม่ได้อยู่ในขอบเขตนิยามแบบนั้นเลย

แต่ในหัวของเรา ในความรู้สึกนึกคิด ทุกเวลาที่เรามองออกไปไกล ไกล

กลับมีแต่เพียงคำถามที่ก้องกังวาลในมโนสำนึกของตัวเอง

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,"เป็นห่วงคุณจัง"

ไม่แม้แต่จะได้ยินเพียงเสียงเล็กน้อย ... เล็ดลอด

ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงความรู้สึกนึกคิด ... รักชอบ

ไม่แม้แต่จะมีเศษเสี้ยวความรู้สึกว่าจะได้พานพบกับคนคนนั้นเลย

ทุกครั้งที่เห็นข้อความของคุณ ... เรากลับยิ้ม

ทุกครั้งที่คุณไม่สบายใจ ... เราอยากจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ

ทุกครั้งที่มองเห็นความใส่ใจเล็กน้อยของคุณ ... ทำให้เราอยากใส่ใจคุณมากขึ้นๆ

ทุกครั้งที่คุณเหมือนให้ความรู้สึกพิเศษ ... เราเผลอดีใจและพยายามเก็บอาการ

จนถึงตอนนี้ "คุณ" หายไป

และในบางส่วนของความคิดเรา เรามีแต่ความรู้สึกว่า

คุณจะเป็นอะไรหรือเปล่า?

คุณจะยังสบายดีอยู่หรือไม่?

คุณจะยังคงยิ้มอย่างสดใสหรือไม่?

คุณจะกลับมายิ้มให้เราอย่างเดิมไหม? 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,ได้แต่ "หวัง" อยู่ตรงนี้เงียบ เงียบ

ว่าขอให้คุณแข็งแรง และปลอดภัยในทุกช่วงชีวิตทีุ่คุณก้าวเดิน

เพราะคุณทำให้เรายิ้ม และทำให้เรามีความสุขกับการได้อยู่เป็นเพื่อนคุณ

"ได้คิดถึงคุณ"

เคยคิดและเคยนึกอะไรเพ้อฝันไว้หลาย หลายอย่าง

เกี่ยวกับคนของความรักที่คนอื่นเค้ามี เค้าเป็น และเค้าได้รับ

ทำไมคนอย่างฉันถึงไม่โชคดีอย่างคนอื่นบ้าง??

ทำไมหลายๆ คนถึงได้เจออย่างรวดเร็ว,,,,,

ทำไมหลายๆ คนถึงไม่ต้องรอ ต้องคอย,,,,,

ทำไมหลายๆ คนเค้าถึงได้มีคนข้างเคียง,,,,,

มันดูเป็นเรื่องที่ห่างไกลจากความคิดของฉันมาก ... มากเหลือเกิน

.

.

เพราะ "กำแพง" ของฉันมันสูงชันจนน่ากลัว

.

.

เพราะเงื่อนไขต่าง ต่าง ที่มากมายจนเกินไป

ทำให้ฉันเลือกที่จะรัก เลือกที่จะมองใครซักคน

ใช่ว่าคนที่เค้าเข้ามาจะไม่ดี .... แน่นอนว่าต้องดีอยู่แล้ว

เพราะว่าเค้าก็ต้องมาเพราะตัวตนที่เราเป็น ....

แต่เรากลับพบว่า "เค้าไม่ใช่"

.

.

มันช้ำในหัวใจนะ....

.

.

คุณบีเคยบอกเอาไว้ในคอมเม้นต์หน้าหนึ่ง

ถึงการเกี่ยวกระชากกำแพงหนามที่ล้อมรอบตัวของฉัน

เค้าบอกว่า

"บีเชื่อว่าสักวัน ถ้าทุกอย่างพร้อม.. ใครสักคนที่คุณนลินรอ

เขาจะเป็นคนเดินมาเปิดประตู เพื่อให้คุณนลินเดินรอดผ่านกำแพงนั้นออกมา

โดยที่ไม่เจ็บและไม่มีบาดแผลอะไรเลย"

"ทุกกำแพง ต้องมีประตู จะปีนทำไม?"

.

.

ขอเพียงเวลา

.

.

ดูมันห่างไกลเนอะคุณบี ^^"
.

.

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เราก็ยังคงรอคอยต่อไป

ยังคงมองหาอย่างตั้งใจ ไม่ได้รอให้ใครเดินเข้ามา

แต่พอใจที่จะตามหาคนนั้น ถึงแม้ว่าจะต้องเจ็บปวด ต้องมีแผลมากมายแค่ไหน

และถึงจะเหนื่อยกว่าการนั่งรอใครซักคน แต่นั่นคือสิ่งที่เราพอใจ

.

.

แล้ววันที่แสนนานกลับจบลงอย่างง่ายดาย

"ใคร" คนหนึ่งเคาะประตูบานหนาใหญ่และหนักอึ้ง

,,,,,,"มีใครอยู่ไหมคะ?"

ฉันเงี่ยหูเพื่อฟังเสียงนั้นอย่างตั้งใจ ....

,,,,,,"ไม่มีใครอยู่หรอกค่ะ"

เสียงเล็ก เล็กเงียบหายไปชั่วครู่ ....

,,,,,,"แล้วใครจะเป็นคนพูดล่ะ?"

"ใคร" คนนั้นพูดติดตลกและหัวเราะคิกคักอยู่เพียงลำพัง

.

.

ฉันสงสัยและเดินเข้าไปใกล้ประตูนั้นมากขึ้น

เพียงเพราะอยากได้ยินเสียง "ใคร" คนนั้นให้ชัดขึ้นอีกเพียงนิด

.

.

แกร๊ก แกร๊ก...คลิ๊ก!

.

.

แสงสว่างวาบสาดเข้าม่านตาของฉัน

น้ำตาที่คลอขึ้นมาเพราะฉันไม่สามารถปรับสายตาให้เข้ากับแสงแรงกล้านั้นได้

กระพริบตาถี่ ถี่ .........

.

.

มือของ "ใครคนหนึ่ง" ยื่นมาลูบหัวฉันเบา เบา

"ไม่เป็นไรนะ"

เธอคนนั้นพูดช้า ช้า แต่มองฉันนิ่งนาน

ฉันลุกขึ้นพร้อมกับเดินตามเธอคนนั้นออกมาจาก "กำแพง" สูงชัน

.

.

.

.

.

.

ง่ายไปไหม?

กับการเปิดประตูบานนั้นของ "คุณ"

รู้สึกเหมือนกันใช่ไหม? ... ว่ามันดูง่ายดายกว่าที่เราคิด?

แล้ว "คุณ" จะอึดอัดบ้างไหมกับเหตุผล ที่ควรจะสมเหตุสมผล

.

.

แต่ไม่ว่า "คุณ" จะมองว่ามันเป็นอะไรที่ดูง่ายดายและไร้ข้อสนับสนุนมากเท่าไหร่

ฉันก็คงไม่สนใจเท่าไรนัก เพราะในความรู้สึกของฉัน

"คุณคือคนที่ฉันเฝ้ารอมาแสนนาน"

.

.

.

"ตั้งแต่ปรากฏตัวก็รู้เลย ... เธอคือคนในฝันเดินออกมา" 

ช่วงเวลาที่คนคนหนึ่งคิดถึงคนสักคนหนึ่ง

จำเป็นต้องมีเหตุและผลมากน้อยเพียงใด

"เค้าต้องรักเรา ชอบเรา หรือว่าทำอะไรๆ เพื่อเรามากๆ"

เหรอ??

แล้วทำไมทั้งที่คนคนนั้นไม่ได้อยู่ในขอบเขตนิยามแบบนั้นเลย

แต่ในหัวของเรา ในความรู้สึกนึกคิด ทุกเวลาที่เรามองออกไปไกล ไกล

กลับมีแต่เพียงคำถามที่ก้องกังวาลในมโนสำนึกของตัวเอง

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,"เป็นห่วงคุณจัง"

ไม่แม้แต่จะได้ยินเพียงเสียงเล็กน้อย ... เล็ดลอด

ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงความรู้สึกนึกคิด ... รักชอบ

ไม่แม้แต่จะมีเศษเสี้ยวความรู้สึกว่าจะได้พานพบกับคนคนนั้นเลย

ทุกครั้งที่เห็นข้อความของคุณ ... เรากลับยิ้ม

ทุกครั้งที่คุณไม่สบายใจ ... เราอยากจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ

ทุกครั้งที่มองเห็นความใส่ใจเล็กน้อยของคุณ ... ทำให้เราอยากใส่ใจคุณมากขึ้นๆ

ทุกครั้งที่คุณเหมือนให้ความรู้สึกพิเศษ ... เราเผลอดีใจและพยายามเก็บอาการ

จนถึงตอนนี้ "คุณ" หายไป

และในบางส่วนของความคิดเรา เรามีแต่ความรู้สึกว่า

คุณจะเป็นอะไรหรือเปล่า?

คุณจะยังสบายดีอยู่หรือไม่?

คุณจะยังคงยิ้มอย่างสดใสหรือไม่?

คุณจะกลับมายิ้มให้เราอย่างเดิมไหม? 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,ได้แต่ "หวัง" อยู่ตรงนี้เงียบ เงียบ

ว่าขอให้คุณแข็งแรง และปลอดภัยในทุกช่วงชีวิตทีุ่คุณก้าวเดิน

เพราะคุณทำให้เรายิ้ม และทำให้เรามีความสุขกับการได้อยู่เป็นเพื่อนคุณ

"ได้คิดถึงคุณ"

เคยคิดและเคยนึกอะไรเพ้อฝันไว้หลาย หลายอย่าง

เกี่ยวกับคนของความรักที่คนอื่นเค้ามี เค้าเป็น และเค้าได้รับ

ทำไมคนอย่างฉันถึงไม่โชคดีอย่างคนอื่นบ้าง??

ทำไมหลายๆ คนถึงได้เจออย่างรวดเร็ว,,,,,

ทำไมหลายๆ คนถึงไม่ต้องรอ ต้องคอย,,,,,

ทำไมหลายๆ คนเค้าถึงได้มีคนข้างเคียง,,,,,

มันดูเป็นเรื่องที่ห่างไกลจากความคิดของฉันมาก ... มากเหลือเกิน

.

.

เพราะ "กำแพง" ของฉันมันสูงชันจนน่ากลัว

.

.

เพราะเงื่อนไขต่าง ต่าง ที่มากมายจนเกินไป

ทำให้ฉันเลือกที่จะรัก เลือกที่จะมองใครซักคน

ใช่ว่าคนที่เค้าเข้ามาจะไม่ดี .... แน่นอนว่าต้องดีอยู่แล้ว

เพราะว่าเค้าก็ต้องมาเพราะตัวตนที่เราเป็น ....

แต่เรากลับพบว่า "เค้าไม่ใช่"

.

.

มันช้ำในหัวใจนะ....

.

.

คุณบีเคยบอกเอาไว้ในคอมเม้นต์หน้าหนึ่ง

ถึงการเกี่ยวกระชากกำแพงหนามที่ล้อมรอบตัวของฉัน

เค้าบอกว่า

"บีเชื่อว่าสักวัน ถ้าทุกอย่างพร้อม.. ใครสักคนที่คุณนลินรอ

เขาจะเป็นคนเดินมาเปิดประตู เพื่อให้คุณนลินเดินรอดผ่านกำแพงนั้นออกมา

โดยที่ไม่เจ็บและไม่มีบาดแผลอะไรเลย"

"ทุกกำแพง ต้องมีประตู จะปีนทำไม?"

.

.

ขอเพียงเวลา

.

.

ดูมันห่างไกลเนอะคุณบี ^^"
.

.

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เราก็ยังคงรอคอยต่อไป

ยังคงมองหาอย่างตั้งใจ ไม่ได้รอให้ใครเดินเข้ามา

แต่พอใจที่จะตามหาคนนั้น ถึงแม้ว่าจะต้องเจ็บปวด ต้องมีแผลมากมายแค่ไหน

และถึงจะเหนื่อยกว่าการนั่งรอใครซักคน แต่นั่นคือสิ่งที่เราพอใจ

.

.

แล้ววันที่แสนนานกลับจบลงอย่างง่ายดาย

"ใคร" คนหนึ่งเคาะประตูบานหนาใหญ่และหนักอึ้ง

,,,,,,"มีใครอยู่ไหมคะ?"

ฉันเงี่ยหูเพื่อฟังเสียงนั้นอย่างตั้งใจ ....

,,,,,,"ไม่มีใครอยู่หรอกค่ะ"

เสียงเล็ก เล็กเงียบหายไปชั่วครู่ ....

,,,,,,"แล้วใครจะเป็นคนพูดล่ะ?"

"ใคร" คนนั้นพูดติดตลกและหัวเราะคิกคักอยู่เพียงลำพัง

.

.

ฉันสงสัยและเดินเข้าไปใกล้ประตูนั้นมากขึ้น

เพียงเพราะอยากได้ยินเสียง "ใคร" คนนั้นให้ชัดขึ้นอีกเพียงนิด

.

.

แกร๊ก แกร๊ก...คลิ๊ก!

.

.

แสงสว่างวาบสาดเข้าม่านตาของฉัน

น้ำตาที่คลอขึ้นมาเพราะฉันไม่สามารถปรับสายตาให้เข้ากับแสงแรงกล้านั้นได้

กระพริบตาถี่ ถี่ .........

.

.

มือของ "ใครคนหนึ่ง" ยื่นมาลูบหัวฉันเบา เบา

"ไม่เป็นไรนะ"

เธอคนนั้นพูดช้า ช้า แต่มองฉันนิ่งนาน

ฉันลุกขึ้นพร้อมกับเดินตามเธอคนนั้นออกมาจาก "กำแพง" สูงชัน

.

.

.

.

.

.

ง่ายไปไหม?

กับการเปิดประตูบานนั้นของ "คุณ"

รู้สึกเหมือนกันใช่ไหม? ... ว่ามันดูง่ายดายกว่าที่เราคิด?

แล้ว "คุณ" จะอึดอัดบ้างไหมกับเหตุผล ที่ควรจะสมเหตุสมผล

.

.

แต่ไม่ว่า "คุณ" จะมองว่ามันเป็นอะไรที่ดูง่ายดายและไร้ข้อสนับสนุนมากเท่าไหร่

ฉันก็คงไม่สนใจเท่าไรนัก เพราะในความรู้สึกของฉัน

"คุณคือคนที่ฉันเฝ้ารอมาแสนนาน"

.

.

.

"ตั้งแต่ปรากฏตัวก็รู้เลย ... เธอคือคนในฝันเดินออกมา" 

.....

"ไม่พูด"

.

.

.

.

.

ไม่ได้หมายความว่า

.

.

.

.

.

.

"ไม่รู้สึก"

เพราะว่า รับรู้,,,,,รู้สึก

จึงได้ ดีใจ

ยิ้ม

หัวเราะ

ร้องไห้

มีความสุข 

และเจ็บปวด

ตัวฉัน . . . . จะไม่เป็นแบบนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะ "เธอ"

(อยากอยู่เคียงข้างคุณได้อย่างฝัน)

เพราะเป็น "เธอ" ฉันจึงอยากแบกรับทุกความรู้สึกของเธอ

ไม่ว่ามันจะดีหรือไม่ดี เพราะมันหมายถึงฉันอยากอยู่เคียงข้างเธอ

ในทุกๆ ช่วงเวลาของชีวิตฉัน

"รักเธอ" คนที่ทำให้ฉันเกิดได้ทุกอารมณ์ในช่วงเวลาเดียวกัน

ช่วงเวลาที่คนคนหนึ่งคิดถึงคนสักคนหนึ่ง

จำเป็นต้องมีเหตุและผลมากน้อยเพียงใด

"เค้าต้องรักเรา ชอบเรา หรือว่าทำอะไรๆ เพื่อเรามากๆ"

เหรอ??

แล้วทำไมทั้งที่คนคนนั้นไม่ได้อยู่ในขอบเขตนิยามแบบนั้นเลย

แต่ในหัวของเรา ในความรู้สึกนึกคิด ทุกเวลาที่เรามองออกไปไกล ไกล

กลับมีแต่เพียงคำถามที่ก้องกังวาลในมโนสำนึกของตัวเอง

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,"เป็นห่วงคุณจัง"

ไม่แม้แต่จะได้ยินเพียงเสียงเล็กน้อย ... เล็ดลอด

ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงความรู้สึกนึกคิด ... รักชอบ

ไม่แม้แต่จะมีเศษเสี้ยวความรู้สึกว่าจะได้พานพบกับคนคนนั้นเลย

ทุกครั้งที่เห็นข้อความของคุณ ... เรากลับยิ้ม

ทุกครั้งที่คุณไม่สบายใจ ... เราอยากจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ

ทุกครั้งที่มองเห็นความใส่ใจเล็กน้อยของคุณ ... ทำให้เราอยากใส่ใจคุณมากขึ้นๆ

ทุกครั้งที่คุณเหมือนให้ความรู้สึกพิเศษ ... เราเผลอดีใจและพยายามเก็บอาการ

จนถึงตอนนี้ "คุณ" หายไป

และในบางส่วนของความคิดเรา เรามีแต่ความรู้สึกว่า

คุณจะเป็นอะไรหรือเปล่า?

คุณจะยังสบายดีอยู่หรือไม่?

คุณจะยังคงยิ้มอย่างสดใสหรือไม่?

คุณจะกลับมายิ้มให้เราอย่างเดิมไหม? 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,ได้แต่ "หวัง" อยู่ตรงนี้เงียบ เงียบ

ว่าขอให้คุณแข็งแรง และปลอดภัยในทุกช่วงชีวิตทีุ่คุณก้าวเดิน

เพราะคุณทำให้เรายิ้ม และทำให้เรามีความสุขกับการได้อยู่เป็นเพื่อนคุณ

"ได้คิดถึงคุณ"

เคยคิดและเคยนึกอะไรเพ้อฝันไว้หลาย หลายอย่าง

เกี่ยวกับคนของความรักที่คนอื่นเค้ามี เค้าเป็น และเค้าได้รับ

ทำไมคนอย่างฉันถึงไม่โชคดีอย่างคนอื่นบ้าง??

ทำไมหลายๆ คนถึงได้เจออย่างรวดเร็ว,,,,,

ทำไมหลายๆ คนถึงไม่ต้องรอ ต้องคอย,,,,,

ทำไมหลายๆ คนเค้าถึงได้มีคนข้างเคียง,,,,,

มันดูเป็นเรื่องที่ห่างไกลจากความคิดของฉันมาก ... มากเหลือเกิน

.

.

เพราะ "กำแพง" ของฉันมันสูงชันจนน่ากลัว

.

.

เพราะเงื่อนไขต่าง ต่าง ที่มากมายจนเกินไป

ทำให้ฉันเลือกที่จะรัก เลือกที่จะมองใครซักคน

ใช่ว่าคนที่เค้าเข้ามาจะไม่ดี .... แน่นอนว่าต้องดีอยู่แล้ว

เพราะว่าเค้าก็ต้องมาเพราะตัวตนที่เราเป็น ....

แต่เรากลับพบว่า "เค้าไม่ใช่"

.

.

มันช้ำในหัวใจนะ....

.

.

คุณบีเคยบอกเอาไว้ในคอมเม้นต์หน้าหนึ่ง

ถึงการเกี่ยวกระชากกำแพงหนามที่ล้อมรอบตัวของฉัน

เค้าบอกว่า

"บีเชื่อว่าสักวัน ถ้าทุกอย่างพร้อม.. ใครสักคนที่คุณนลินรอ

เขาจะเป็นคนเดินมาเปิดประตู เพื่อให้คุณนลินเดินรอดผ่านกำแพงนั้นออกมา

โดยที่ไม่เจ็บและไม่มีบาดแผลอะไรเลย"

"ทุกกำแพง ต้องมีประตู จะปีนทำไม?"

.

.

ขอเพียงเวลา

.

.

ดูมันห่างไกลเนอะคุณบี ^^"
.

.

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เราก็ยังคงรอคอยต่อไป

ยังคงมองหาอย่างตั้งใจ ไม่ได้รอให้ใครเดินเข้ามา

แต่พอใจที่จะตามหาคนนั้น ถึงแม้ว่าจะต้องเจ็บปวด ต้องมีแผลมากมายแค่ไหน

และถึงจะเหนื่อยกว่าการนั่งรอใครซักคน แต่นั่นคือสิ่งที่เราพอใจ

.

.

แล้ววันที่แสนนานกลับจบลงอย่างง่ายดาย

"ใคร" คนหนึ่งเคาะประตูบานหนาใหญ่และหนักอึ้ง

,,,,,,"มีใครอยู่ไหมคะ?"

ฉันเงี่ยหูเพื่อฟังเสียงนั้นอย่างตั้งใจ ....

,,,,,,"ไม่มีใครอยู่หรอกค่ะ"

เสียงเล็ก เล็กเงียบหายไปชั่วครู่ ....

,,,,,,"แล้วใครจะเป็นคนพูดล่ะ?"

"ใคร" คนนั้นพูดติดตลกและหัวเราะคิกคักอยู่เพียงลำพัง

.

.

ฉันสงสัยและเดินเข้าไปใกล้ประตูนั้นมากขึ้น

เพียงเพราะอยากได้ยินเสียง "ใคร" คนนั้นให้ชัดขึ้นอีกเพียงนิด

.

.

แกร๊ก แกร๊ก...คลิ๊ก!

.

.

แสงสว่างวาบสาดเข้าม่านตาของฉัน

น้ำตาที่คลอขึ้นมาเพราะฉันไม่สามารถปรับสายตาให้เข้ากับแสงแรงกล้านั้นได้

กระพริบตาถี่ ถี่ .........

.

.

มือของ "ใครคนหนึ่ง" ยื่นมาลูบหัวฉันเบา เบา

"ไม่เป็นไรนะ"

เธอคนนั้นพูดช้า ช้า แต่มองฉันนิ่งนาน

ฉันลุกขึ้นพร้อมกับเดินตามเธอคนนั้นออกมาจาก "กำแพง" สูงชัน

.

.

.

.

.

.

ง่ายไปไหม?

กับการเปิดประตูบานนั้นของ "คุณ"

รู้สึกเหมือนกันใช่ไหม? ... ว่ามันดูง่ายดายกว่าที่เราคิด?