Storythai

กรุณาอ่านอย่างมีวิจารณญาณ

เครื่องหมายวงเล็บลักษณะนี้ (( )) คือเสียงข้างในจิตใจของนลินนะคะ

((ขอลงเพลงนี้อีกรอบเพราะมัน คือ อารมณ์ตอนนี้))

เรื่องย่อ

นลินเจอยิ้ม ... คบยิ้ม ... ทุกคนรู้การมีตัวตนของนลิน

รู้ว่ายิ้มคบนลิน ... แต่มีบางส่วนของสังคม ((ฝั่งนู๊น)) ไม่เห็นดีเห็นงามด้วย

จึงได้แนะนำคนนู๊นคนนี้มาให้ แนะนำผู้ชายมาให้เพื่อให้ถูกต้องอย่างที่ควรจะเป็น

แต่มันดันเป็น "ผู้ชายหน้าตัวเมีย"

คอยแต่จะมาเป่าหูว่ามันไม่ถูกไม่ควร คอยรังควาญ ตามติด กีดกัน

และเริ่มวุ่นวายกับชีวิต ต่ำทราม ดูถูกผู้หญิง (ได้ข่าวว่านลินจะเล่าเรื่องย่อ??)

เริ่มไม่มองตัวเองว่าตัวเองนั่นแหล่ะที่มาทีหลัง พยายามมองข้ามทุกสิ่ง

อยากได้ อยากเอาชนะ มองไม่เห็น "ความรัก" ที่มันบอก ที่จะมาแย่งชิง "คนรักของเรา"

แล้วฉัน "ปล่อยได้เหรอ??" . . . แหมม ถ้ามีคนดีๆ มาแย่งอาจจะยอมรับได้มากกว่า

และนี่คือเหตุการณ์ที่ยิ้มกลับบ้านไปแล้ว อยู่ๆ เอ็มยิ้มก็เด้งขึ้นมาอีก

(ยิ้มออนเอ็มเฉพาะที่ออฟฟิศเท่านั้น และบางครั้งก็ออนอัติโนมัติตอนเปิดเครื่อง)

พ่อเจ้าประคุณถือวิสาสะมานั่งที่คอมแล้วเปิดดูเรื่องของเรา

"นลิน"________: ?
"นลิน"________: ไหนว่ากลับบ้านแล้วคะ?
"นลิน"________: ไม่ใช่ใครหน้าด้านมาออนของคุณหร่อกนะ? ((อ๊ะ! นี่ฉันจะมีเซ้นส์))
"นลิน"________:  ^^
(19:14) (L)_____________________________PLEASE HUG ME เปลี่ยนข้อความส่วนตัวเป็น

"อ า ร ม ณ์  ::: คนที่ดีไม่ใช่คนที่มีการศึกษาสูง

หากแต่เป็นคนที่รู้จักประมาณตนและไม่ทำร้ายผู้อื่นทั้งจิตใจและร่างกาย" 

((เปลี่ยนข้อความท้าทายในทันที))

"มัน"_________เปลี่ยนสถานะเป็น หยุดนิ่ง
"มัน"_________เปลี่ยนสถานะเป็น ออนไลน์ ((หายไปทำใจเหรอคะ?))
"มัน"_________:  ไม่ทราบใคร??
"นลิน"________: ไม่ทราบใคร?
"นลิน"________:  ^^
"นลิน"________: ก่อนถามใครต้องแนะนำตัวก่อนนะคะ
"มัน"_________ ออฟไลน์แล้ว ((หนีไปตั้งหลักอยู่ 5 นาที))
(19:27) The following message could not be delivered to all recipients:

ก่อนถามใครต้องแนะนำตัวก่อนนะคะ
"มัน"_________: ขอโทษนะ เมื่อกี้อ่านข้อความคุณไม่ได้ ว่าแต่ว่าใครกันครับ ?
"นลิน"________: ก่อนถามใครต้องแนะนำตัวเองก่อนค่ะ
"นลิน"________: ถึงจะถูกและควร ((กวนส้งตีงมันได้อีก))
"มัน"_________: ต้นครับ เผอิญว่าใช้คอมที่น้องเล่นอยู่ เลยลองเข้ามาดูว่าน้องคุยกับใคร

((อู๊ยยย หน้าด้าน))
"นลิน"________: ค่ะ
"นลิน"________: ณัฐนะคะ
"นลิน"________: แต่ว่าการเล่นสิ่งที่เรียกว่าส่วนตัว
"นลิน"________: ในทางความเป็นจริงแล้วไม่ค่อยถูก
"นลิน"________: ไม่ควรทำนะคะ ((นลินก็แรดได้อีก))
"นลิน"________:  ^^
"มัน"_________: พี่ว่าคงไม่เป็นไรหรอก ก็แค่เข้ามาทักทายเพื่อนของน้อง ((มีิสิทธิ์?))
"นลิน"________:  ^^
"มัน"_________: ไม่ได้ทำเสียหายนี่ครับ
"นลิน"________: ขอบคุณที่อยากทักทายค่ะ
"นลิน"________: แต่คิดว่ายิ้มคงไม่ชอบค่อยเท่าไหร่
"นลิน"________: ที่มีใครก็ไม่รู้มาวุ่นวายกับข้อมูลของเค้า
"นลิน"________: พอๆ กับที่บางทีพี่คงไม่อยากให้ใครที่ไม่ต้องการมาวุ่นวายกับชีวิต
"นลิน"________: จริงไหมคะ?
"นลิน"________: ^^
"มัน"_________: ก็ถ้ารู้อย่างนั้นแล้วทำไมต้องมาวุ่นวายกับคนอื่นละครับ

((โอ๊ว มันไม่มองตัวเอง ข้ามช๊อตไปแล้ว))
"นลิน"________: ถามใครคะ?
"นลิน"________: ถามณัฐเหรอ?
"มัน"_________: ใช่ครับ
"นลิน"________: อ่อ
"นลิน"________: ถามตัวเองดีกว่าค่ะ
"นลิน"________: ถามณัฐไม่เกิดประโยชน์
"มัน"_________ : ก็ณัฐคุยกับพี่อยู่นี่
"นลิน"________: เพราะณัฐไม่เคยวุ่นวายกับยิ้มซักครั้ง
"นลิน"________: มีแต่ยิ้มเองที่เรียกหาแต่ณัฐ
"นลิน"________: แล้วจะให้หนีไปได้อย่างไร?
"นลิน"________:  ^^
"นลิน"________: เรื่องบางเรื่องพี่ต้องมองหลายๆมุม
"นลิน"________: ไม่ใช่มองแต่มุมเดียวนะคะ
"มัน"_________: พูดอย่างนี้จะดีเหรอ ใช้คำว่ายิ้มเรียกหา แต่ณัฐ

((ช่วยฟังกูหน่อยว่ากูพูดอะไรจับจดจัง))
"นลิน"________: อื้ม
"นลิน"________: ดีสิ
"นลิน"________:  ^^
"มัน"_________ : เท่าที่พี่รู้จักยิ้ม ยิ้มไม่ใช่คนวุ่นวายกับคนอื่นอย่างนี้นะ

((มึงรู้จักเค้ามาก?? มองตัวเองหน่อยพ่อคู๊ณ!))
"นลิน"________: มันไม่ใช่สิ่งที่ณัฐจะพูดหรอก
"มัน"_________ : นอกจากมีคนมากวนใจหรือเปล่า

((มันเข้าใจว่าที่ยิ้มไม่มองมันเพราะณัฐข่มขู่ ... ดู๊มันคิดได้))
"นลิน"________: ต้องถามเตัวเค้าเอง
"นลิน"________: ช่ายๆ 
"นลิน"________: เค้าไม่เคยวุ่นวายกับคนอื่น
"นลิน"________: เค้าไม่เคยไปทำให้คนอื่นเดือดร้อนใจ
"นลิน"________: เค้าเป็นเด็กดีของพ่อแม่
"นลิน"________: เป็นคนดีของสังคม
"นลิน"________: และถ้าเค้าไม่ยอม
"นลิน"________: ใครก็กวนใจเค้าไม่ได้
"นลิน"________: นอกจากจะถูกตามรังควาญ
"นลิน"________: มันก็ยากเกินจะไปกีดกั้น
"นลิน"________: ณัฐอยู่ตั้งที่นี่
"นลิน"________: จะไปกวนใจเค้าได้อย่างไร?
"นลิน"________: จริงไหมคะพี่ต้น
"มัน"_________ : ครับก็ขอให้จริงอย่างน้องณัฐว่านะครับ อยู่ตั้งที่โน่น จะมากวนใจคนที่นี่ทำไม

((โอยยเข้าใจยากจริง))
"นลิน"________: ใช่ค่ะ
"นลิน"________: ถ้าณัฐโทรไปเค้าไม่อยากรับ
"นลิน"________: แค่ไม่รับ
"นลิน"________: ณัฐอยากเจอ
"นลิน"________: เค้าไม่อยากเจอ
"นลิน"________: แค่ไม่ต้องเห็นหน้า
"นลิน"________: และถ้าเค้าบอกว่า เกลียดณัฐ
"นลิน"________: แค่คำเดียว
"นลิน"________: ณัฐก็คงเลิกยุ่งไปนานแล้ว ((กูแขว่ะมึงมากอ่ะ ช่วยรู้ตัวหน่อย))
"นลิน"________: ไม่ปล่อยให้เค้ามา ด่า
"นลิน"________: ไม่ปล่อยให้เค้าดูถูกความรู้สึกหรอก
"นลิน"________: จริงไหมคะ?
"นลิน"________: นั่นน่าจะเป็นปกติที่ณัฐควรจะเป็น
"นลิน"________: แต่บังเอิญมันไม่เป็นอย่างนั้น
"นลิน"________: เลยไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน
"นลิน"________: มีแค่เค้าโทรมา
"นลิน"________: มีแต่บอกว่า "ไม่วางได้ไหมคะ"
"นลิน"________: แล้วณัฐจะทิ้งไปได้อย่างไร
"มัน"_________: บางทียิ้มอาจจะสับสนอยู่ณัฐเองก็น่าจะเข้าใจ

((สับสนบ้าอะไร? ทำยังกับมึงคบมาก่อนแ้ล้วกูไปพูดจนเค้าเขวอ่ะ???))

พี่ว่าณัฐควรปล่อยให้ยิ้มอยุ่ด้วยตัวเองดีกว่าไหม

ไม่แน่อาจเป็นแค่ความเคยชินของน้องก็ได้ที่คิดว่ามีเพื่อนคุยคือณัฐ

"นลิน"________: อื้มก็จริงอย่างพี่บอกค่ะ
"นลิน"________: แล้วอะไรที่ควรให้เป็นล่ะคะ?
"นลิน"________: แนะนำให้ฟังหน่อย

"มัน"_________: พี่ว่ายิ้มอ่ะพี่ดูแลเองได้ ((เค้าต้องการไหมอ่ะคะคุณมึง?))

แค่อย่ามาทำให้ยิ้มสับสนก็พอมั้งครับ ((ไม่มั่นใจในตัวเองล่ะสิ))

พี่ถือว่าพี่คุยกับณัฐดีดีละกัน ((แน๊ะ?มันขู่))

พี่กับยิ้มคงไม่ยุ่งยากอย่างนี้ถ้าไม่มีทำให้ยิ้มสับสน ((โอ้ววว หลอกตัวเองไปถึงไหนแล๊ว??))

"มัน"_________ : ณัฐคงเข้าใจนะ

"นลิน"________: คุยกับพี่นี่เพลินดีนะคะ
"นลิน"________: "ควรปล่อยให้ยิ้มอยุ่ด้วยตัวเองดีกว่าไหม"
"นลิน"________: พี่ก็รู้และเข้าใจนี่คะ
"นลิน"________: แล้วทำไมทำไม่ได้เอ่ย?
"นลิน"________: ณัฐไม่เคยวุ่นวายกับชีวิตของยิ้ม
"นลิน"________: ไม่ว่าอะไร
"นลิน"________: นับถือความคิดและการตัดสินใจของเค้า
"นลิน"________: ทุกอย่างที่เค้าตัดสินใจนั่นคือณัฐมั่นใจแล้วว่าเค้าคิดแล้ว
"นลิน"________: เพราะยิ้มโตแล้ว
"นลิน"________: ไม่ใช่เด็กที่จะไปชักจูงความคิดได้
"นลิน"________: พี่ก็รู้นี่คะ
"นลิน"________: ใช่ไหม?
"นลิน"________: คนเราโตแล้ว
"นลิน"________: มีการศึกษาและรู้จักที่จะเลือกอยู่แล้ว
"นลิน"________: ยิ้มไม่ใช่เด็กนะคะ
"มัน"_________ : ใช่แต่ว่าบางทีมันก็ไม่แน่หรอกจริงไหม ((เริ่มหาเหตุผลคุยกับนลินไม่ได้แล้ว))

พี่ว่าณัฐปล่อยยิ้มเหอะแล้วมันก็จะดีเอง ((คนของกูเนี่ย?? คนปล่ิอยน่ะมึงค่ะ โว๊ะ!))

ยิ้มคงสับสนอยู่แค่นั้นการที่ยิ้มไม่พูดจาหรือว่าไม่สนใจพี่ ((แค่นี้มันไม่ชัดเหรอคะ??))

พี่ว่ามันอาจจะไม่ใช่แค่จากตัวน้องหรอก ((แล้วกูอยู่ไกลเค้าโครตจะไปข่มขู่อะไรเค้าได้?? ถ้า้เค้าไม่ยอม))

ณัฐลองให้เวลาสิ 

"นลิน"________: พี่สิต้องถามตัวพี่เอง
"นลิน"________: ถ้าพี่มั่นใจในตัวเอง
"นลิน"________: พี่ก็ต้องทำได้ ((นี่กูจะไปให้กำลังใจมันทำไมเนี่ย?))
"มัน"_________ : ถ้าเป็นพี่ที่คุยกับยิ้มมากๆยิ้มก็คงจะคล้อยตามพี่ตามที่เป็นกับณัฐก็ได้มั้ง

((มึงคะ ยิ้มมันไม่โง่ให้ใครมาพูดอะไรกรอกหูมากๆ

ก็จะคล้อยตามหร่อกค่ะ เห็นว่าเค้าไม่มีสมองกันหรือไง??))

"นลิน"________: และถ้าพี่รู้จักมาให้ถูกทางแต่แรก
"นลิน"________: รู้ไหม?
"นลิน"________: ว่่ายิ้มอาจจะหันไปหาพี่ก็ได้นะ
"นลิน"________: แต่พี่เลือกทางลัดไปนิดนึง
"นลิน"________: มันเลยพังทลายจนหมด
"นลิน"________: พี่ก็รู้ีดีใช่ไหมคะ? ((ผู้ดีไปไหมเนี่ยฉัน?))
"มัน"_________ : เอาเป็นว่าพี่คุยกับณัฐแล้วละกันนะครับ พี่ต้องทำงานต่อก่อน

((เอ้า ทนฟังไม่ได้เหรอจะหนีไปไหน))
"นลิน"________: ย้ำอีกทีนะคะ 
"นลิน"________: ว่ายิ้มไม่ใช่เด็ก
"นลิน"________: ที่จะพูดแล้วเชื่อฟัง
"นลิน"________: เค้ามีวิจารณญาณ
"นลิน"________: บางทีพี่ต้องเคารพความคิดยิ้มบ้าง
"มัน"_________: และพี่ก็ว่าณัฐไม่ใช่เด็ก อะไรที่มันแปลกจากปกติมันก้ไม่ควรจะเป็นใช่ไหมครับ

((สาดดดดดดดดดดด!!! แล้วมึงมาชอบคนที่มึงบอกว่าผิดปกติทำไมว๊า???

ยุ่งกับโลกของกูทำไมเนี่ย??อยากเอาชนะกูอย่างเดียวใช่มะเนี่ย???

เดี๋ยวกูจะลงไปหามึง เตรียมใจเลยไอ้หน้าจืดเอ๊ย!!))

"นลิน"________: ไม่นี่คะ
"นลิน"________: ณัฐไม่ได้สร้างสิ่งเลวทรามสู่สังคม
"นลิน"________: ณัฐมีงาน
"นลิน"________: มีการศึกษา
"นลิน"________: และมีความรักที่ยิ้มต้องการ
"นลิน"________: ดังนั้น พี่ต้องให้เค้าเลือกแล้วล่ะ
"นลิน"________: ว่าผิดปกติแบบณัฐ
"นลิน"________: กับปกติแบบพี่
"นลิน"________: เค้าจะเลือกใคร
"นลิน"________: ถ้าพี่คิดว่าพี่พูดจนเค้าคล้อยได้
"นลิน"________: ไม่เห็นต้องกลัวณัฐเลย
"นลิน"________: ถูกไหมคะ?
"นลิน"________: โตๆ กันแล้ว
"นลิน"________: พยายามด้วยความจริงใจ
"นลิน"________: มันไม่ยากไปหร่อกค่ะ
"มัน"_________  (E-mail address not verified) ออฟไลน์แล้ว

((สาดดดดด ไปไม่ลามาไม่ไหว้ ไม่มีมารยาทเลยเว้ยยย!!!))

และนั่นเป็นบทสนทนาของผู้ชายที่ทำตัวดีต่อหน้าสาธารณชน

แต่ลับหลังกลับแฝงไปด้วยความคิดที่ดูถูกผู้หญิง ดูถูกว่าผู้หญิงไม่มีสมอง

พูดกล่อมมากๆ จะคล้อยตามได้ บ้าป่าวคะ?? โตแล้วไม่ต้องชักจูงหรอกค่ะ

มีความคิดที่จะเลือกได้เอง ว่าอะไรดีไม่ดี เรื่องควรไม่ควรเอาอะไรมาตัดสิน??

แล้วเป็นอะไรมากไหมคะ ... เอาุคุณหญิงแม่ตัวเองมาบุกบ้านแฟนคนอื่น

มาค้นตู้เสื้อผ้าคนอื่นน่ะ ... นึกว่าดิฉันจะไปซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้ายิ้มหรอ??

ฉันน่ะคนรักของเค้า ออกหน้าออกตาค่ะ ไปจริงๆ ไม่ไปซ่อนในตู้หรอก

ไม่เห็นต้องแคร์คุณเลย ทำตัวดูดี คิดอะไรในใจมากขนาดไหน

อย่าคิดว่าดูไม่ออก ...

กลัวฉันใช่ไหมล่ะ??

เอาพ่อแม่มาขอ ... เค้ายังปฏิเสธซะจนพ่อแม่คุณหน้าชา

ฟ้องแม่ว่าผู้หญิงไม่รับโทรศัพท์ เจอหน้าไม่คุยด้วย

ต้องให้หม่อมแม่มาหา มาชวนแทน มาอ้อนพาไปนั่นไปนี่

แล้วเป็นยังไง??? โดนแฟนฉันด่าตั้งแต่แม่ไปยันลูก ... สมน้ำหน้าไหม???

หาเรื่องโดนด่ากันตั้งแต่ไก่ยังไม่ขัน

อย่ากดดันคนอื่นให้มากนัก ผู้ดีด้วยมานานแล้ว

จากนี้จะเป็นเวอร์ชั่นนางมารร้ายกันแล้ว .... ลองดู เหอะๆ

ปล. คุณไม่ต้องกลัว ผู้ชายติดแม่ไม่กล้าฆ่าคนหรอก

ปล.2 ต่อหน้าผู้คนมากมายก็ทำตัวสุภาพ ทำเป็นว่า "ผมขอโอกาส"

ปล.3 ลับหลังกระชากแขน ตะคอก "ของแปลกแบบนั้นมันดีตรงไหน???"

ปล.4 วาจาสถุลหลุดจากปากได้เป็นชุด "ลองผู้ชายหน่อยไหม? แล้วลืมไปเลยว่าผู้หญิงเป็นยังไง?"

ปล.5 ลองไหมล่ะ?? แล้วจะได้รู้ว่า "มึงหรือกู" ที่รอด

ปล.6 รอกูนะคะ ไอ้คุณหน้าจืด แล้วจะรู้ว่า อำนาจ เงินทอง ชื่อเสียง หน้าตาไม่ช่วยอะไรมึง

ปล.7 เพราะว่าสิ่งเดียวที่มึงจะไม่มีวันได้ไป คือ "ความรัก และหัวใจของคนรักกู"

ปล. 8 คุณคะ ... คุณนี่สาวฮอตมีแต่คนอยากได้ 555  "คุณของใครคะ?!" ฮิ๊ววว