วันนี้ บังเอิญไปเจอรูปนึง ที่ฉันเข้าใจว่าเป็นรูปเธอในเวปท่องเที่ยว

แล้วฉันก็คงเกิดอาการจี๊ดแตกนิดนึง เพราะว่ามั่นใจม๊ากมากว่านั่นรูปเธอ

ฉันสงสัย เลยมาถามเอาคำตอบจากเธอ ว่าทำไมมันเป็นอย่างนั้น

เธอนิ่งไปนาน คงทำอะไรอยู่ซักอย่างไม่ตอบเอ็มฉัน

ฉันก็รอเธอบอก ... "แกล้งฉัน เห็นฉันจำเธอไม่ได้เธอก็ไม่ได้บอกอะไร"

แล้วก็ไม่ได้เฉลยหรอกว่ามันเป็นรูปอะไร จนฉันมาเจอมันเอง

ปล่อยให้ฉันเ้ข้าใจผิดๆ อยู่อย่างนั้น

.

.

สรุปเป็นรูปใครไม่รู้

.

.

เธอถามว่า ฉันข้องใจอะไรหรือเปล่า ทำไมฉันแปลกไป

เธอขอโทษ และถ้าฉันจะโกรธเธอจะไม่ว่าอะไร เพราะเธอก็ผิด

ที่แกล้งแต่ก็ไม่ได้บอก เธอแค่อยากลองดู ว่าฉันจะจำเธอได้หรือไม่่

.

.

.

ฉันไม่ข้องใจหรอกนะ แต่ฉันเคือง เคืองเล็กน้อยไปปานกลาง

เพราะว่า เธอก็รู้ใช่ไหมคะ ? ว่าเราไกลและยังไม่ได้เจอกัน

ดังนั้น เรื่องของความเชื่อใจ ความไว้ใจที่ฉันจะมีให้เธอ

มันก็ต้องสร้าง สร้าง สร้าง สร้าง และสร้าง

บางครั้ง ฉันก็เขวไปเล็กน้อยว่า "เธอโกหก" ฉันหรือเปล่า??

.

.

.

นั่นแหล่ะ คือสิ่งที่ฉันรู้สึก

.

.

.

แต่ถามว่า โกรธเธอไหม? ... ฉันไม่โกรธเธอหรอกนะ

เพราะฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้

และถ้าถามแล้วมีคำตอบให้ฉันชัดเจน ฉันไม่ได้ว่าอะไร ถือว่าโอเค

ดังนั้น เรื่องเล็กน้อยแบบนั้น... "ฉันจะไม่เอามาใส่ใจ"

จะไม่เอามาทำให้เป็นเรื่องลำบากใจเราทั้งคู่

มันน้อยนิดเหลือเกินกับสิ่งที่ฉัน สร้าง สร้าง สร้าง สร้าง และสร้าง

.

.

.

ไม่รู้ว่าเธอจะยังคิดว่าฉันโกรธอยู่ไหม?

บอกเลยนะ ว่าไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร เข้าใจว่ามันคืออะไร

.

.

.

ช่วงเย็น เธอทะเลาะกับพ่ออีกแล้ว

แล้วเธอก็บอกฉันว่า

"เรื่องรูปเธอผิด น่าจะโกรธเธอมากกว่านี้หน่อย

เธอจะได้ง้อเราเรื่องรูป ไม่ต้องหงุดหงิดเรื่องพ่อ"

.

.

.

เธอนี่คิดไปได้??    - -"

ในขณะที่เธอมีปัญหามากมาย แต่จะให้เราเอาปัญหาเล็กกะิจิ๊ด

ไปกวนใจให้เธอต้องมีปัญหาเพิ่มขึ้นมาอีก . . . เพื่ออะไรคะ??

คุณไม่ยิ่งต้องปวดหัวเพิ่ม . . . เอาใจพ่อ . . . เอาใจฉันเหรอ?

.

.

อะไรที่เป็นสิ่งกวนใจเธอ และมันไม่ได้มีสาระอะไร

ฉันจะไม่ให้มันทำให้เราต้องเสียความรู้สึกต่อกันนะ

เพราะว่า ลองมามองจริงๆ มันไม่มีอะไรเลย

มันจะมี . . . ถ้าคุณตั้งใจโกหกเราจริงๆ นั่นแหล่ะ คือ "ปัญหา"

ถ้ามันไม่ใช่ ก็อย่าไปคิดมากถึงมันเลย

(ฤดูรัก indyido - สนับสนุนเจ้าน้องชาย...หรือน้องสาว??หรือน้องชาย 55)

(ลองฟังกันดูนะคับ ยืนยันอีกครั้งว่าคนร้องเป็นผู้หญิงนะ ^^)

ปล. มันเล็กเหลือเกินกับสิ่งที่เธอคิดว่าเราจะโกรธ

ปล.2 มันต้องดูที่ความตั้งใจ และเจตนาค่ะ

ปล.3 ฉันเป็นห่วงเธอมากกว่าอีก

ปล.4 เรื่องดีๆ ระหว่างเรามีมากเป็นร้อยเป็นพันเรื่อง

ปล.5 ฉันอยากใหุ้ทุกวันเป็นวันที่เราจะเดินมาเพื่อพบเจอกัน

ปล.6 ฉันอยากเจอเธอ

ปล.7 ฉันยืนยัน ว่าจะทำให้ทุกวันกลายเป็น "ฤดูรัก"

ปล.8 ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร ฉันยังคงยิ้มให้เธอ มีรักให้กับเธอ จากนี้และไม่เปลี่ยนใจ

ฉันยืนนิ่งนิ่งอยู่ตรงใต้ร่มไม้ใหญ่ ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันจึงชอบนั่งใต้ต้นไม้นี้เหลือเกิน

ฉันมานั่งมองผู้คนเดินผ่านไปมา มีทั้งคนแก่ เด็ก ผู้ชาย และผู้หญิง

ทุกคนต่างแบกกล่องไว้บนหลัง บางกล่องเล็ก บางกล่องใหญ่

บางกล่องก็มีคนช่วยกันพยุง บางคนก็ถูกใครอีกคนใช้ให้แบกกล่องของตัวเอง

ร้ายกว่านั้น บางคนพยายามเขวี้ยงกล่องให้โดนอีกคนเพื่อให้เค้าบาดเจ็บ

.

.

ฉันนั่งอยู่ตรงที่เดิม ใต้ร่มไม้ร่มเย็นเหมือนเดิม กล่องใบเล็กใบใหญ่ที่ฉันมี

ถูกวางไว้ข้างตัว ฉันไม่คิดจะเอามันมาถือไว้นาน เมื่อยก็นั่งใต้ต้นไม้ต้นนี้

ในเวลาอย่างนี้ ฉันมักจะมองออกไปเบื้องหน้า

เด็กหญิงคนหนึ่งที่เดินอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากฉัน

บนหลังมีกล่องใบใหญ่กว่าตัวเธอถูกแบกอยู่

.

.

แปลก? ... ที่ฉันไม่เคยคิดตะโกนถามใครด้วยคำถามนี้เลยแม้แต่คนเดียว

.

.

"หนักไหมหนู?"

สายตาแสดงความรู้สึกเป็นห่วงแกมหนักแทนกำลังส่งไปสู่เด็กผู้หญิงคนนั้น

เด็กน้อยตัวเล็กเหลือเกิน เธอตัวเล็กแต่เข้มแข็งอยู่ในที

.

.

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูไหว"

เธอยิ้มน้อย น้อยกลับมาทั้งที่มือยังคงแบกกล่องใบโตไว้บนหลัง

ส่วนตัวฉันเห็นว่าถ้าเด็กน้อยว่าอย่างนั้น ฉันก็จะไม่ว่าอะไร

ด้วยรู้สึกได้ว่าเด็กหญิงไม่ต้องการรบกวนใครด้วยกล่องของเธอ

.

.

เด็กน้อยเดินผ่านหน้าจากด้านซ้ายไปขวา

นานเชียวล่ะกว่าจะแบกเจ้ากล่องใบโตนั้นข้ามผ่านไปยังอีกฝั่งได้

ถัดจากนั้นไม่นานนัก ฉันที่กำลังแหงนมองแสงแดดที่ลอดพุ่มไม้ต้นใหญ่ที่ฉันอาศัย

ก็ต้องก้มกลับลงมา เพราะเด็กน้อยวิ่งกลับมาทางซ้ายตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

และกำลังแบกกล่อง สอง ใบโตไว้บนหลัง เดินต้วมเตี้ยมผ่านหน้าไป

.

.

"ไหวไหมหนู?"

ฉันถามคำถามเดิม ด้วยสีหน้าแบบเดิมและรู้สึกหนักแทนกว่าเดิม

เด็กน้อยเดินหลังค่อม เหงื่อผุดเป็นเม็ดบนใบหน้า เธอหันมาหาและยิ้มตอบ

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูยังไหว .."

.

.

รอยยิ้มเล็กเล็ก กระจายอยู่บนใบหน้าใส ปนเศร้าหมอง แต่น่ามองไม่น้อย

ฉันเริ่มคิดในใจว่า เมื่อไหร่กันที่เด็กสาวคนนี้จะขนกล่องพวกนั้นหมดเสียทีนะ

พลันสายตาก็หันไปมองต้นทางที่เธอแบกกล่องนั้นมา

.

.

กล่องใบโตขนาดต่าง ต่างกันถูกเรียงซ้อนระเกะระกะอยู่ทั่วบริเวณไปหมด

แต่จากสายตาฉัน มันไม่น้อยเลยนะที่เด็กสาวเพียงคนเดียวจะอุ้มมันได้ทั้งหมด

ถึงจะทำให้มันหมดได้จริง ฉันว่าเด็กสาวจะขาดใจตายเสียตรงนั้นก่อนแน่นอน

.

.

"หนู...กล่องของหนูทำไมเยอะจังคะ?"

ฉันถามด้วยความสงสัย เพราะสำหรับฉัน ...

ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมีกล่องได้ถึงหนึ่งในสิบที่เด็กคนนี้มีอยู่

เด็กน้อยยังแบกกล่องใบโตสองใบไว้บนหลัง ตอบฉันด้วยเสียงอ่อนแรง

แต่ยังพยายามแบกกล่องไว้อย่างมั่นคง ...

"มันเป็นสิ่งที่หนูต้องแบกไปจนกว่าจะหมดค่ะ"

เธอยิ้มน้อย น้อยกลับมาสู่ฉัน ผู้ที่มีจิตใจอยากช่วยเหลือเธอ

แต่เธอก็ยังไม่ต้องการความช่วยเหลือใด ใดจากฉันเหมือนเดิม

.

.

"ฉันมาทำอะไรตรงนี้ทุกวันกันนะ?"

ฉันถามตัวเอง เพราะทุกครั้งที่ฉันเดินมาหยุดที่ต้นไม้ใหญ่นี้

มันไม่ได้หมายความว่าฉันจะเหนื่อยกับการแบกกล่องของฉันเองหรอก

ฉันแค่ "ชอบ" ต้นไม้ต้นนี้ ที่มันอยู่ตรงนี้ต่างหาก

.

.

ฉันยังนั่งใต้ต้นไม้ต้นเดิม ... มองเด็กน้อยคนเดิม

ที่เดินกลับมากี่รอบ กี่รอบ ก็แบกเจ้ากล่องใบโตเพิ่มขึ้นทุกรอบไป

ฉันนั่งมองเด็กน้อยคนนั้นแบกกล่องอย่างเอาใจช่วย

ฉันไม่ได้สนใจกล่องของฉันเองแล้วล่ะ ... ก็ัมันเบามากมากเลย

กล่องเด็กน้อยสิ หนักอึ้งจนไหล่สั่นเลยนะ ...

.

.

เวลาผ่านไป

.

.

ฉันอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป ฉันเริ่มอยากจะช่วยขนกล่องพวกนั้นเหลือเกิน

แต่เด็กน้อยก็ยังคงบอกด้วยคำเดิม เดิม "ไม่เป็นไรค่ะ หนู...หนูยังไหวค่ะ .."

เธอยิ้มอ่อนล้า หมดแรง ...

.

.

ฉันยืนข้างหนูน้อย แนบฝ่ามือของฉันกับแก้มใสเบา เบา

"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ... ฉันอยู่ข้างข้างเธอเสมอมา"

เด็กน้อยน้ำตาไหล แต่กลับยิ้มสดใสกลับมา

.

.

"เพราะคุณอยู่ตรงนี้ตลอดเวลา ... หนูถึงยังไหว"

.

.

ฉันไม่ได้พูดอะไรกลับไป มีความสงสัยในแววตาของฉัน

ฉันไม่ได้ช่วยเธอแบกกล่องพวกนั้นเลย แล้วเธอไหวไ้ด้อย่างไร

.

.

ฉันยื่นมือไปแย่งกล่องบนหลังของเธอมาถือเอาไว้ครึ่งหนึ่ง

เธอยิ้มขอบคุณ แต่ยังคงเกรงใจในความช่วยเหลือฉัน

เด็กน้อยมองหน้าฉัน และกล่าวถ้อยคำที่เธอเก็บในใจมานานแสนนาน

.

.

แค่คุณมานั่งอยู่ที่ต้นไม้ต้นนี้ ...

แค่คุณมองมาด้วยสายตาอย่างนี้ ...

แค่ทีุ่คุณคอยถามเธออยู่อย่างนี้ ...

แค่คุณมายืนอยู่ข้างข้างอย่างนี้ ...

ก็ทำให้หนูมีแรงแบกเจ้ากล่องพวกนี้ทั้งหมดแล้วค่ะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ฉันยิ้มบางบางออกมา เหมือนได้เข้าใจสิ่งที่เคยเกิดขึ้นทั้งหมดที่ผ่านมาว่า

ทำไมฉันถึงมานั่งใต้ต้นไม้ต้นนี้ ...

ทำไมฉันถึงได้มองตามแต่เด็กคนนี้ ...

ทำไมฉันถึงไ้ด้ตะโกนถามเธอไปแบบนี้ ...

ทำไมฉันถึงมายืนข้างเธอโดยที่ไม่รู้ตัวแบบนี้ ...

ทำไม .... "ฉันรักเธอขนาดนี้"

.

.

.

.

เด็กน้อยอมยิ้ม พร้อมกล่าวทั้งน้ำตาที่เรามองออกว่าไม่ใช่เพราะเสียใจแน่ แน่

แล้วหนูหวังไว้ว่าวันหนึ่งที่กล่องส่วนใหญ่จะหมดไป

หนูจะได้ไปนั่งข้าง ข้างคุณ ... ที่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่แสนอบอุ่นนั่น

.

.

.

.

ฉันรู้ว่าเธอเกรงใจและกังวลในกล่องของเธอเหลือเกิน

แต่ฉันเข้าใจในสิ่งที่เด็กน้อยเป็นนะ

เพราะความเป็นเด็กน้อย ความเป็นเธอ

ทำให้ฉันมานั่งมองเธออยู่อย่างนี้ทุกวัน ทุกวัน

มันเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉันไปแล้ว

.

.

ฉันบอกเด็กน้อยพร้อมลูบหัวเธอเบา เบา

"ถ้าเธอไม่ไหว ไม่ต้องฝืนแบกมันนะ"

"วางมันเอาไว้ซักพัก อย่างน้อยก็มานั่งข้างฉันเพื่อให้หายเหนื่อย"

"และถ้ามันเหนือบ่ากว่าแรง ให้มองมา จะเจอฉันเสมอ"

.

.

เด็กน้อยระบายยิ้มแล้วกล่าวขอบคุณฉัน

ฉันยังคงนั่งมองเด็กน้อยอยู่ใต้ต้นไม้ต้นเดิม

เดินไปถาม และคอยลูบหัวของหนูน้อยเบา เบาทุกเวลา

เด็กน้อยเหนื่อยล้า แต่จะยิ้มและไม่ยอมให้ฉันต้องแบกกล่องใด ใดเลย

.

.

"หนูไม่ได้เกรงใจ แต่หนูแคร์คุณนะ"

เด็กน้อยยิ้มร่าเริงเมื่อฉันมองด้วยสายตาเป็นห่วง

และมือฉันยังวางอยู่บนผมของเธอ

.

.

"ฉันก็แคร์หนู จึงได้อยู่ตรงนี้ตลอดเวลา"

ฉันยิ้มตอบกลับไป เข้าใจในสิ่งที่หนูน้อยกำลังทำ

.

.

"ฉันรอเวลาที่จะได้นั่งสบายสบายกับเธอ"

.

.

"ฉันคิดถึงเธอ"

"ไหวไหม?"

.

.

ฉันมองหน้าเธอนิ่งๆ . . . "อะไรไหว?"

เธอไม่ได้ตอบคำถามของฉัน . . .

แต่น้ำเสียงและสายตาบ่งบอกทุกสิ่ง . . .

ฉันอมยิ้มน้อย น้อยตอบเธอกลับไป . . .

อยากยื่นมือไปลูบหัวเธอเบา เบา . . .

.

.

เธอนี่่อ่อนไหวจัง ทั้งที่ข้างนอกดูแข็งกร้าวถึงขนาดนั้น

เธอที่ชอบนึกถึงคนอื่นมากกว่าัตัวเธอเองเสมอ

แต่เธอชอบลืืมมองตัวเธอเองว่า เธอต่างหากที่่ฉันเป็นห่วงแสนห่วง

คำถาม หรือสิ่งที่เธออยากหยิบยื่นให้ฉัน

มันมาจากความกังวล ความอ่อนไหว ความไม่มั่นใจในตัวเธอเอง

.

.

"เธอมีอะไรที่ด้อยกว่าคนอื่นงั้นเหรอ?"

.

.

คำถามที่ฉันอยากจะถามออกไปในทุก ทุกครั้ง

เธอไม่มั่นใจในการรักใครสักคนของฉันหรืออย่างไร

แต่ฉันมั่นใจนะ มั่นใจในความเป็นตัวเธอมากเลย

.

.

ถ้าเปรียบเทียบให้เราเป็นสิ่งที่ "สังคมบอกว่าควรเป็น"

ให้เธอเป็นผู้หญิง . . . ฉันเป็นผู้ชาย

รู้ไหมว่า เธอนั่นแหละคือคนที่ "ฉันอยากใช้ชีวิตทั้งชีวิตกับเธอ"

นี่ถ้าฉันเป็นผู้ชายที่สามารถขอเธอให้ถูกต้องตามกฏหมายได้

ป่านนี้ฉันคงขอเธอแต่งงานไปแล้ว ^^

.

.

ดังนั้น ไม่ต้องกังวลสิ่งใดอีกแล้ว

เธอจงดำเนินชีวิตต่อไปด้วยความมั่นใจเถิด

ว่าจะมีฉันตลอดไป . . . "ฉันเลือกแล้ว และฉันหยุดแล้ว"

.

.

ทุกอย่างมันอาจจะดูนานแสนนาน

หลายอย่างมันอาจจะดูเหมือนทำให้เธอต้องทน และบอบช้ำ

แต่ให้เธอรู้เสมอว่า "ฉันยืนอยู่เคียงข้างเธอตลอดมา"

ถึงฉันจะไม่ได้ยืนอยู่เคียงข้างให้เธอสัมผัสได้จริง

แต่ฉันคิดว่าเธอรู้ . . . ว่าความรักของฉันที่มีให้เธอ "มันมีตัวตนและยิ่งใหญ่"

และฉันจะ "มีให้เธอตลอดไป"

.

.

ไม่อยากบอกกับเธอด้วยคำว่า "อดทนอีกนิด"

เพราะมันคงยิ่งทำให้เธอยิ่งทรมาน

แต่ฉันก็อยากให้ความอดทนนั้น เป็นพลังให้เธอดำเนินชีวิตต่อไป

ค่อย ค่อยใช้มันก้าวเดินมาหาฉันทีละก้าว ละก้าว

ฉันจะค่อย ค่อยก้าวเข้าหาเธอเหมือนกัน

วันที่เราได้เดินมาเพื่อเจอกัน . . .

.

.

ฉันมั่นใจว่า "เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป"

" เชื่อฉันไหมเธอ? "

I DO (Cherish you) - 98 Degree

All I am, all I'll be
Everything in this world
All that I'll ever need
Is in your eyes
Shining at me
When you smile I can feel
All my passion unfolding
Your hand brushes mine
And a thousand sensations
Seduce me 'cause I

I do cherish you
For the rest of my life
You don't have to think twice
I will love you still
>From the depths of my soul
It's beyond my control
I've waited so long to say this to you
If you're asking do I love you this much
I do

In my world, before you
I lived outside my emotions
Didn't know where I was going
'Till that day I found you
How you opened my life
To a new paradise
In a world torn by change
Still with all my heart
'Till my dying day

;)))

ปล. เหมือนขอแต่งงานไหม?

ปล.2 ลูบหัวๆ . . . ทุก ทุกวันที่ดำเนินไปเหนื่อยนักก็พักนิดนึงนะ

ปล.3 ปัญหาที่เกิดไม่ทำให้ฉันรักเธอน้อยลงแม้แต่วันเดียว

ปล.4 เพราะฉันอยากอยู่ข้างเธอนี่นา

ปล.5 ซึ้งดิ่!! . . . รักยัง???? 555

ปล.6 ซักวันสิซักวัน จะกอดซะให้หนำใจ . . . เย่!!!

ปล.7 ถ้าฉันขอดูแลเธอทั้งชีวิตของฉัน . . . "จะตกลงไหม?"

ปล.8 สำหรับตัวฉันแล้ว . . . "I do cherish you"

:))

จาก "เธอ" ถึง "ฉัน"

ปวดหัวหลายวันแล้ว ไม่หายสักที
กินยาเข้าไปเหมือนกินแป้ง หรือว่าจะดื้อยา ???
ถ้าวันนี้ไม่หายจะกลับไปให้หมอฉีดยาอีก แย่จริงเบื่อสภาพตัวเอง

ที่บ่นมาไม่ได้ต้องการให้ใครมาเห็นใจหรอกนะ (แค่อึดอัดนิดหน่อย)
มันคงเป็นเวรกรรมของเราเองล่ะ แม่ก็มักจะบอกอย่างนั้น
หลายครั้งที่แม่มักโทษตัวเองว่าเพราะแม่ แม่สุขภาพไม่ดี ไม่น่ารีบมีฉัน
ไม่จริงหรอกแม่ยิ้มดีใจที่แม่มียิ้มนะขอบคุณมากคะ ยิ้มรักแม่
คิดดูว่าแม่ต้องอุ้มท้องฉันตั้ง 9 เดือน ทั้งที่ตัวเองสุขภาพไม่ดี
สู้เพื่อฉันทุกอย่างแล้วฉันจะโทษแม่ได้ยังไง

แม่ให้ทุกอย่างไม่ว่าจะแรงกายและแรงใจ จนฉันอดสงสัยไม่ได้
ว่าแม่เอากำลังพวกนี้มาจากไหน

จนถึงตอนนี้แม่ก็ยังเคียงข้างฉันเสมอและเข้าใจฉันมากที่สุด
แม่มักโทษตัวเองถ้าเกิดสิ่งร้ายๆกับลูกๆ ซึ่งไม่จริงหรอก
แม่ทำดีที่สุดแล้วเพราะเราไม่ดีทำให้แม่ห่วงต่างหาก
เพราะงั้น แม่จ๋าอย่าโทษตัวเอง หนูรู้ว่าแม่รักเราและทำเพื่อเรามากเหลือเกิน
สักวันหนูจะดูแลแม่ให้ได้อย่างแม่ดูแลหนู

ทุกวันที่ผ่านในตอนนี้มันเจ็บปวดแต่ก็ไม่อยากให้แม่รู้ว่าเจ็บแค่ไหน  
น้ำตาค่อยๆไหลลงข้างในให้มันซึมเข้าไปอย่าให้แม่เห็น
แต่ไม่ว่าจะซ่อนยังไงแม่ก็เห็นก็รู้ วันนี้แม่เดินมาหาลูบหัวเบาๆ ถามว่า เจ็บไหมลูก?
ฉันยิ้มน้อยๆบอกว่าไม่หรอกแม่ ยิ้มทนได้แค่นี้เอง
แม่ลูบหัวอีกครั้งบอกว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปนะ........

ในวันที่ฉันเจ็บและร้องไห้
ทุกก้าวย่างของฉันมีแม่คอยมองอยู่ห่างๆเสมอ
วันนี้การเดินทางของฉันมันมีปัญหา
การเดินทางในเรื่องความรัก ที่น้อยคนนักจะไปถึงอย่างที่ฝัน
ยิ่งเป็นรักแบบ (.....) ด้วยแล้วยิ่งยากหนัก
จริงๆแล้วรักเป็นเรื่องสวยงามไม่ใช่เหรอ
แล้วทำไมคนเราต้องทำให้มันดูน่ารังเกียจและยุ่งยากด้วย
ฉันรักเธอ นั่นคือสิ่งที่ฉันเป็นและเชื่อมั่นเสมอ
มันไม่ใช่เพราะเพศแต่มันเป็นเพราะเธอ
(รักมันไม่มีเพศนี่จริงไหมคนเราไปแบ่งเพศให้มันเองต่างหาก)
ฉันเชื่อมันในตัวเธอนะ แต่บางครั้งฉันแค่กลัวเธอจะเหนื่อย กลัวเธอจะทุกข์ใจ
ไม่อยากให้เธอต้องรอไม่อยากให้เสียเวลา
ถ้าไม่มีฉันเธอก็อาจจะเปิดใจหรือว่าเจอใครๆที่ดีสำหรับเธอ
ดีกว่าฉันก็เป็นได้ คนที่ดูแลและยืนข้างๆเธอได้เสมอเมื่อต้องการ

ทั้งๆที่พูดกับเธอไปอย่างนั้นทั้งที่คิดอย่างนั้นแต่เวลาได้ยินเธอบอกว่า
เธออยู่ได้แม้ไม่มีฉันก็ไม่ต่างอะไร มันเป็นสิ่งที่ฉันอยากให้เป็น
แต่ทำไมเวลาได้ยินแล้วปวดใจจัง ฉันเป็นอะไรไป บอกฉันได้ไหม ????
เห็นแก่ตัวใช่ไหม ???? สมเพศตัวเองจริงๆฉัน

ถึงแม้จะมีคนพยายามมากเหลือเกินที่จะบอกฉันว่ามันแย่มันไม่ดี
แต่ฉันก็ยังยืนยันที่จะมีเธอ ฉันรักเธอนี่นา เธอมีอะไรมากมายที่ฉันต้องการ
และฉันมีอะไรมากมายที่อยากมอบให้เธอเหมือนกัน
เธอเป็นพลังเล็กๆเธอเป็นแสงบางๆอุ่นๆ
เธอตัวเล็กนิดเดียวแต่แฝงไว้ด้วยพลังมหาศาลที่ฉันสัมผัสได้
หลายคนไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันเป็นและพยายามทำ แต่ฉันรู้ตัวนะว่าที่ฉันทำไปเพราะอะไร
และฉันก็ไม่ใช่เด็กที่จะทำอะไรโดยไร้เหตุผลและทำตามอารมณ์ โง่ๆ
ฉันคิดดีแล้ว และฉันก็ไม่ได้ทำผิดอะไร ฉันเชื่ออย่างนั้น ว่ารักมันไม่ได้ผิดอะไร

แม้ว่าวันนี้ตอนนี้ฉันกับเธอเหมือนห่างกันไกล เหมือนจะจับต้องเธอไม่ได้
แต่ฉันก็ยืนยันจะรัก ถึงสักวันต้องไม่มีกันมันก็ไม่ได้หมายถึงฉันไม่รักเธอ
วันหนึ่งหากต้องแยกกันจริงๆ ก็ไม่ได้หมายถึงพ่ายแพ้จริงไหม
เพราะถ้าแพ้นั่นคือ คนอื่นทำให้เราไม่รักกันได้สำเร็จต่างหาก
คนอื่นอาจห้ามตัวฉันได้แต่ห้ามใจฉันไม่ได้หรอก

ขอบคุณเธอเสมอ นอกจากแม่แล้วตอนนี้ก็มีเธอที่ทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงรัก
มันไม่เว่อร์เกินไปหรอกนะ มันเป็นความรู้สึกจริงๆจากใจฉัน
ต่อให้วันข้างหน้าฉันไม่มีเธอข้างๆ แต่เธอก็ยังอยู่ในใจเสมอ
ฉันลืมเธอไม่ได้หรอกและลืมไม่เป็นด้วย เพราะฉันให้เธอไปหมดแล้ว
วันนี้มันแย่กว่าเมื่อวานสำหรับเรื่องของฉันแต่ฉันยิ้มได้นะ
เวลาที่เห็นข้อความของเธอ เวลาได้ยินเสียงเธอ
เวลารู้ว่าเธอห่วงใย แค่นี้ก็พอ ก็พอแล้วจริงๆ

ฉันไม่ห้ามถ้าเธอจะไป ฉันเข้าใจและคิดว่าอาจดีก็ได้
คนใกล้ๆตัวเธอก็คงห่วงเธอไม่น้อย ฉันไม่อยากให้ใครกังวลเลย จริงๆนะ
เวลาเธอบอกว่าไม่เป็นไร เธอไม่เป็นไรจริงเหรอ
ทำไมฉันทำใจเชื่อยังไม่ได้หรือเพราะฉันเป็นหนักเหลือเกิน

วันนี้แก้มซ้ายยังคงเจ็บแต่ก็ไม่มากแล้วมันเจ็บแค่กาย
ฉันไม่เป็นไร

หลายคนที่รับรู้ปัญหาของฉันมักบอกว่ามันเกินไปและเว่อร์ไปแล้วสำหรับชีวิตคนเรา  
ฉันไม่โกรธและไม่เถียงเพราะว่าฉันเองก็รู้สึกอย่างนั้นแต่ทำยังไงได้มันเกิดขึ้นแล้วนี่  
แต่ฉันยังโชคดีที่มีแม่ มีคนที่เข้าใจอย่างเธอ
(แค่อยากบอกคนที่มองอย่างดูถูกเหล่านั้นว่าการที่ชีวิตมันทุเรศขนาดนี้ มีใครไหมอยากให้มันเกิด)
แต่มันเกิดแล้วเราจะตั้งรับมันยังไงต่างหากนั่นคือสิ่งที่ต้องทำใช่ไหม
ไม่ใช่การเอาแต่โวยวายและโทษทุกอย่างรอบตัวไปหมด




*ฝันถึงเธอและเพื่อนๆ ดีจัง
*ขอบคุณนะคะ ขอบคุณและขอโทษ
*รัก รัก และก็รัก ไม่มีเหตุผลอื่นเลยสำหรับเธอ
*เมื่อคืนอยู่ๆก็คิดอยากจะเป็นหนอน 55 5+
*ว่าแต่หนอนมีหัวใจห้าห้องเลยเหรอ เยอะจังเนอะ จริงหรือเปล่าเธอ ??

ปล. เพลงในไดหน้านี้ คือ จดหมายจาก "ฉัน" ถึง "เธอ"

บางที "เธอ" อาจผ่านเข้ามาเพื่อให้ฉัน "รู้จักรัก"

แต่ไม่ได้อยู่เพื่อให้ฉัน "ครอบครอง"

ปล. "ปลง" คือ การปล่อยวางทุกสิ่ง โดนการใช้เหตุผล และเหตุแห่งปัญญา

ปล.2 ฉัน ควรจะปลงเรื่อง "เธอ" ใช่ไหม?

ปล.3 ถ้า "เธอ" ต้องการให้เป็นอย่างที่เป็น ฉันก็จะเป็น

ปล.4 ฉันจะไม่เจ็บปวดหรอก "เธอ" ไม่ต้องห่วงนะ (แข็งแรงอยู่แล้ว)

ปล.5 ไม่ค่อยอยากจะยอมรับเท่าไหร่ แต่คนเราไม่ได้สิ่งที่อยากได้เสมอไป

ปล.6 เพราะ "รัก" ใช่ไหม? เลยต้องให้ทุกสิ่งเป็นไปอย่างนี้ 

ปล.7 วันนี้อ่านหนังสืออ่านเล่นหนาๆ จบไปตั้ง 3 เล่มแน่ะ = ="

ปล.8 ยิ้มแห้งๆ ซักสามวินาที . . . "ก็คนมันรัก" 

เพราะ "เธอ" งามทั้งภายในและภายนอก 

หลาย หลายคนจึงปรารถนาในตัว "เธอ"

ฉันคงเป็น "หนึ่งในนั้น" ที่บังเอิญโชคดี

มีสิ่งที่เธอต้องการ . . . ทั้งความคิด ทัศนคติ และความรู้สึก

ฉัน "โชคดี" และคิดว่าโชคดีจนคิดว่าคงเป็นสิ่งที่ฉันเคยเฝ้าคอย

.

.

.

.

.

.

"เธอ" . . .  เป็น "ปาฏิหาริย์ที่มีตัวตน" ของฉันนะ

(คุณคนรักของเรา ^^)

ถ้าจะบอกว่าฉันชอบเธอที่ภายนอกก่อน "ก็จริง"

ก็ "เธอ" อ่ะสเปกฉันเลยนี่นา . . . ฉันอะชอบมองกะเทย (555)

ใครจะว่าฉันยังไงก็เถอะ . . . มันเป็นความจริงนั่นแหล่ะ

แต่เมื่อได้ลองทักทาย พูดคุย จึงได้รู้ว่า

"เธอ" มีอะไรดีมากกว่าที่เห็นแค่ภายนอก

แอบเป็นห่วง "เธอ" เงียบ เงียบ

แอบหวังให้ "เธอ" หายป่วยได้ไว ไว

แอบคิดว่า "เธอ" นี่ต่างจากวัยรุ่นทั่วไปนะ ไม่ตามกระแสเท่าไหร่

แอบคิดว่า "เธอ" ดูแรงดี แต่บางทีกลับมีความคิดความอ่านที่ฉันคาดไม่ถึง

แอบคิดว่า "เธอ" ช่างเป็นผู้หญิงที่ใส่ใจ เอาใจ และเข้าใจในหลายเรื่องเป็นอย่างดี

แอบแปลกใจในความรู้สึกใส่ใจของฉันที่มีต่อ "เธอ"

อยากรู้เรื่องของ "เธอ" มากขึ้นกว่าที่ได้ีีัรับรู้ข้อความของ "เธอ" ทุกเช้าเย็น

เพลงรักอารมณ์ดีทุกเพลงในโลกที่ฟังตอนนั้น มันอินไปหมด

และทุกครั้งฉันแปลกใจที่ได้รับรู้ "ความรู้สึกที่ (พยายาม) ซ่อนไว้ของเธอ" :)))))

วันนึง . . . จึงอยากขอเป็นคนเดียวที่ดูแล "เธอ"

.

.

.

.

ไม่อยากปล่อย "เธอ" จริง จริงนะ

เพราะว่าฉันน่ะ อยากจะมองเห็นเธอที่เป็นแบบนี้ไปนาน นาน

อยากเห็น "เธอ" ยิ้ม หัวเราะ โมโห และร้องไห้ (มาเป็นเพลง ;))

ก็ "เธอ" น่ะ . . . "น่ารัก" . . . แล้วก็มีผลกับจิตใจของฉันเหลือเกิน

.

.

.

.

(เพลงนี้มันเริ่ดมาก!! เนื้อเพลงนี่แบบโอ๊ย!! คิดได้ 555 มันคือ "เธอ" เว่อร์เนอะ 55)

.

.

.

ปล. วันนี้ สิ่งเลวทรามคงจะไม่กล้้าเข้าใกล้ "เธอ" ไปอีกนาน

ปล.2 มีคนรักที่ "งาม" ก็ต้องเข้าใจใช่ไหม?? ^^

ปล.3 ฉันว่าสิ่งเลวทราม "มันจะยังไม่หยุด" . . . ก็มันเลวนี่

ปล.4 ฉันชอบแม่ของ "เธอ" . . . ที่เลี้ยงลูกสาวให้ออกมาเป็นคนเข้มแข็ง

ปล.5 ฉันจะ "น่ารัก" ก็ได้แค่กับ "เธอ" คนเดียวนั่นแหล่ะ คนอื่นก็เป็นคนอื่น

ปล.6 กอดกัน กอดกัน (อีกไม่กี่วันแล้ว เย่!! คราวนี้คงไม่เก้อ)

ปล.7 "ฉันรักเธอ" . . . ที่ . . . "เธอรักฉัน" . . . แล้วบังเอิญที่ "เรารักกัน"

ปล.8 ขอบคุณนะคะ "คนงาม" . . . ฮิ๊ววววววววววววววววว (เสี่ยวหวะ= =")

กรุณาอ่านอย่างมีวิจารณญาณ

เครื่องหมายวงเล็บลักษณะนี้ (( )) คือเสียงข้างในจิตใจของนลินนะคะ

((ขอลงเพลงนี้อีกรอบเพราะมัน คือ อารมณ์ตอนนี้))

เรื่องย่อ

นลินเจอยิ้ม ... คบยิ้ม ... ทุกคนรู้การมีตัวตนของนลิน

รู้ว่ายิ้มคบนลิน ... แต่มีบางส่วนของสังคม ((ฝั่งนู๊น)) ไม่เห็นดีเห็นงามด้วย

จึงได้แนะนำคนนู๊นคนนี้มาให้ แนะนำผู้ชายมาให้เพื่อให้ถูกต้องอย่างที่ควรจะเป็น

แต่มันดันเป็น "ผู้ชายหน้าตัวเมีย"

คอยแต่จะมาเป่าหูว่ามันไม่ถูกไม่ควร คอยรังควาญ ตามติด กีดกัน

และเริ่มวุ่นวายกับชีวิต ต่ำทราม ดูถูกผู้หญิง (ได้ข่าวว่านลินจะเล่าเรื่องย่อ??)

เริ่มไม่มองตัวเองว่าตัวเองนั่นแหล่ะที่มาทีหลัง พยายามมองข้ามทุกสิ่ง

อยากได้ อยากเอาชนะ มองไม่เห็น "ความรัก" ที่มันบอก ที่จะมาแย่งชิง "คนรักของเรา"

แล้วฉัน "ปล่อยได้เหรอ??" . . . แหมม ถ้ามีคนดีๆ มาแย่งอาจจะยอมรับได้มากกว่า

และนี่คือเหตุการณ์ที่ยิ้มกลับบ้านไปแล้ว อยู่ๆ เอ็มยิ้มก็เด้งขึ้นมาอีก

(ยิ้มออนเอ็มเฉพาะที่ออฟฟิศเท่านั้น และบางครั้งก็ออนอัติโนมัติตอนเปิดเครื่อง)

พ่อเจ้าประคุณถือวิสาสะมานั่งที่คอมแล้วเปิดดูเรื่องของเรา

"นลิน"________: ?
"นลิน"________: ไหนว่ากลับบ้านแล้วคะ?
"นลิน"________: ไม่ใช่ใครหน้าด้านมาออนของคุณหร่อกนะ? ((อ๊ะ! นี่ฉันจะมีเซ้นส์))
"นลิน"________:  ^^
(19:14) (L)_____________________________PLEASE HUG ME เปลี่ยนข้อความส่วนตัวเป็น

"อ า ร ม ณ์  ::: คนที่ดีไม่ใช่คนที่มีการศึกษาสูง

หากแต่เป็นคนที่รู้จักประมาณตนและไม่ทำร้ายผู้อื่นทั้งจิตใจและร่างกาย" 

((เปลี่ยนข้อความท้าทายในทันที))

"มัน"_________เปลี่ยนสถานะเป็น หยุดนิ่ง
"มัน"_________เปลี่ยนสถานะเป็น ออนไลน์ ((หายไปทำใจเหรอคะ?))
"มัน"_________:  ไม่ทราบใคร??
"นลิน"________: ไม่ทราบใคร?
"นลิน"________:  ^^
"นลิน"________: ก่อนถามใครต้องแนะนำตัวก่อนนะคะ
"มัน"_________ ออฟไลน์แล้ว ((หนีไปตั้งหลักอยู่ 5 นาที))
(19:27) The following message could not be delivered to all recipients:

ก่อนถามใครต้องแนะนำตัวก่อนนะคะ
"มัน"_________: ขอโทษนะ เมื่อกี้อ่านข้อความคุณไม่ได้ ว่าแต่ว่าใครกันครับ ?
"นลิน"________: ก่อนถามใครต้องแนะนำตัวเองก่อนค่ะ
"นลิน"________: ถึงจะถูกและควร ((กวนส้งตีงมันได้อีก))
"มัน"_________: ต้นครับ เผอิญว่าใช้คอมที่น้องเล่นอยู่ เลยลองเข้ามาดูว่าน้องคุยกับใคร

((อู๊ยยย หน้าด้าน))
"นลิน"________: ค่ะ
"นลิน"________: ณัฐนะคะ
"นลิน"________: แต่ว่าการเล่นสิ่งที่เรียกว่าส่วนตัว
"นลิน"________: ในทางความเป็นจริงแล้วไม่ค่อยถูก
"นลิน"________: ไม่ควรทำนะคะ ((นลินก็แรดได้อีก))
"นลิน"________:  ^^
"มัน"_________: พี่ว่าคงไม่เป็นไรหรอก ก็แค่เข้ามาทักทายเพื่อนของน้อง ((มีิสิทธิ์?))
"นลิน"________:  ^^
"มัน"_________: ไม่ได้ทำเสียหายนี่ครับ
"นลิน"________: ขอบคุณที่อยากทักทายค่ะ
"นลิน"________: แต่คิดว่ายิ้มคงไม่ชอบค่อยเท่าไหร่
"นลิน"________: ที่มีใครก็ไม่รู้มาวุ่นวายกับข้อมูลของเค้า
"นลิน"________: พอๆ กับที่บางทีพี่คงไม่อยากให้ใครที่ไม่ต้องการมาวุ่นวายกับชีวิต
"นลิน"________: จริงไหมคะ?
"นลิน"________: ^^
"มัน"_________: ก็ถ้ารู้อย่างนั้นแล้วทำไมต้องมาวุ่นวายกับคนอื่นละครับ

((โอ๊ว มันไม่มองตัวเอง ข้ามช๊อตไปแล้ว))
"นลิน"________: ถามใครคะ?
"นลิน"________: ถามณัฐเหรอ?
"มัน"_________: ใช่ครับ
"นลิน"________: อ่อ
"นลิน"________: ถามตัวเองดีกว่าค่ะ
"นลิน"________: ถามณัฐไม่เกิดประโยชน์
"มัน"_________ : ก็ณัฐคุยกับพี่อยู่นี่
"นลิน"________: เพราะณัฐไม่เคยวุ่นวายกับยิ้มซักครั้ง
"นลิน"________: มีแต่ยิ้มเองที่เรียกหาแต่ณัฐ
"นลิน"________: แล้วจะให้หนีไปได้อย่างไร?
"นลิน"________:  ^^
"นลิน"________: เรื่องบางเรื่องพี่ต้องมองหลายๆมุม
"นลิน"________: ไม่ใช่มองแต่มุมเดียวนะคะ
"มัน"_________: พูดอย่างนี้จะดีเหรอ ใช้คำว่ายิ้มเรียกหา แต่ณัฐ

((ช่วยฟังกูหน่อยว่ากูพูดอะไรจับจดจัง))
"นลิน"________: อื้ม
"นลิน"________: ดีสิ
"นลิน"________:  ^^
"มัน"_________ : เท่าที่พี่รู้จักยิ้ม ยิ้มไม่ใช่คนวุ่นวายกับคนอื่นอย่างนี้นะ

((มึงรู้จักเค้ามาก?? มองตัวเองหน่อยพ่อคู๊ณ!))
"นลิน"________: มันไม่ใช่สิ่งที่ณัฐจะพูดหรอก
"มัน"_________ : นอกจากมีคนมากวนใจหรือเปล่า

((มันเข้าใจว่าที่ยิ้มไม่มองมันเพราะณัฐข่มขู่ ... ดู๊มันคิดได้))
"นลิน"________: ต้องถามเตัวเค้าเอง
"นลิน"________: ช่ายๆ 
"นลิน"________: เค้าไม่เคยวุ่นวายกับคนอื่น
"นลิน"________: เค้าไม่เคยไปทำให้คนอื่นเดือดร้อนใจ
"นลิน"________: เค้าเป็นเด็กดีของพ่อแม่
"นลิน"________: เป็นคนดีของสังคม
"นลิน"________: และถ้าเค้าไม่ยอม
"นลิน"________: ใครก็กวนใจเค้าไม่ได้
"นลิน"________: นอกจากจะถูกตามรังควาญ
"นลิน"________: มันก็ยากเกินจะไปกีดกั้น
"นลิน"________: ณัฐอยู่ตั้งที่นี่
"นลิน"________: จะไปกวนใจเค้าได้อย่างไร?
"นลิน"________: จริงไหมคะพี่ต้น
"มัน"_________ : ครับก็ขอให้จริงอย่างน้องณัฐว่านะครับ อยู่ตั้งที่โน่น จะมากวนใจคนที่นี่ทำไม

((โอยยเข้าใจยากจริง))
"นลิน"________: ใช่ค่ะ
"นลิน"________: ถ้าณัฐโทรไปเค้าไม่อยากรับ
"นลิน"________: แค่ไม่รับ
"นลิน"________: ณัฐอยากเจอ
"นลิน"________: เค้าไม่อยากเจอ
"นลิน"________: แค่ไม่ต้องเห็นหน้า
"นลิน"________: และถ้าเค้าบอกว่า เกลียดณัฐ
"นลิน"________: แค่คำเดียว
"นลิน"________: ณัฐก็คงเลิกยุ่งไปนานแล้ว ((กูแขว่ะมึงมากอ่ะ ช่วยรู้ตัวหน่อย))
"นลิน"________: ไม่ปล่อยให้เค้ามา ด่า
"นลิน"________: ไม่ปล่อยให้เค้าดูถูกความรู้สึกหรอก
"นลิน"________: จริงไหมคะ?
"นลิน"________: นั่นน่าจะเป็นปกติที่ณัฐควรจะเป็น
"นลิน"________: แต่บังเอิญมันไม่เป็นอย่างนั้น
"นลิน"________: เลยไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน
"นลิน"________: มีแค่เค้าโทรมา
"นลิน"________: มีแต่บอกว่า "ไม่วางได้ไหมคะ"
"นลิน"________: แล้วณัฐจะทิ้งไปได้อย่างไร
"มัน"_________: บางทียิ้มอาจจะสับสนอยู่ณัฐเองก็น่าจะเข้าใจ

((สับสนบ้าอะไร? ทำยังกับมึงคบมาก่อนแ้ล้วกูไปพูดจนเค้าเขวอ่ะ???))

พี่ว่าณัฐควรปล่อยให้ยิ้มอยุ่ด้วยตัวเองดีกว่าไหม

ไม่แน่อาจเป็นแค่ความเคยชินของน้องก็ได้ที่คิดว่ามีเพื่อนคุยคือณัฐ

"นลิน"________: อื้มก็จริงอย่างพี่บอกค่ะ
"นลิน"________: แล้วอะไรที่ควรให้เป็นล่ะคะ?
"นลิน"________: แนะนำให้ฟังหน่อย

"มัน"_________: พี่ว่ายิ้มอ่ะพี่ดูแลเองได้ ((เค้าต้องการไหมอ่ะคะคุณมึง?))

แค่อย่ามาทำให้ยิ้มสับสนก็พอมั้งครับ ((ไม่มั่นใจในตัวเองล่ะสิ))

พี่ถือว่าพี่คุยกับณัฐดีดีละกัน ((แน๊ะ?มันขู่))

พี่กับยิ้มคงไม่ยุ่งยากอย่างนี้ถ้าไม่มีทำให้ยิ้มสับสน ((โอ้ววว หลอกตัวเองไปถึงไหนแล๊ว??))

"มัน"_________ : ณัฐคงเข้าใจนะ

"นลิน"________: คุยกับพี่นี่เพลินดีนะคะ
"นลิน"________: "ควรปล่อยให้ยิ้มอยุ่ด้วยตัวเองดีกว่าไหม"
"นลิน"________: พี่ก็รู้และเข้าใจนี่คะ
"นลิน"________: แล้วทำไมทำไม่ได้เอ่ย?
"นลิน"________: ณัฐไม่เคยวุ่นวายกับชีวิตของยิ้ม
"นลิน"________: ไม่ว่าอะไร
"นลิน"________: นับถือความคิดและการตัดสินใจของเค้า
"นลิน"________: ทุกอย่างที่เค้าตัดสินใจนั่นคือณัฐมั่นใจแล้วว่าเค้าคิดแล้ว
"นลิน"________: เพราะยิ้มโตแล้ว
"นลิน"________: ไม่ใช่เด็กที่จะไปชักจูงความคิดได้
"นลิน"________: พี่ก็รู้นี่คะ
"นลิน"________: ใช่ไหม?
"นลิน"________: คนเราโตแล้ว
"นลิน"________: มีการศึกษาและรู้จักที่จะเลือกอยู่แล้ว
"นลิน"________: ยิ้มไม่ใช่เด็กนะคะ
"มัน"_________ : ใช่แต่ว่าบางทีมันก็ไม่แน่หรอกจริงไหม ((เริ่มหาเหตุผลคุยกับนลินไม่ได้แล้ว))

พี่ว่าณัฐปล่อยยิ้มเหอะแล้วมันก็จะดีเอง ((คนของกูเนี่ย?? คนปล่ิอยน่ะมึงค่ะ โว๊ะ!))

ยิ้มคงสับสนอยู่แค่นั้นการที่ยิ้มไม่พูดจาหรือว่าไม่สนใจพี่ ((แค่นี้มันไม่ชัดเหรอคะ??))

พี่ว่ามันอาจจะไม่ใช่แค่จากตัวน้องหรอก ((แล้วกูอยู่ไกลเค้าโครตจะไปข่มขู่อะไรเค้าได้?? ถ้า้เค้าไม่ยอม))

ณัฐลองให้เวลาสิ 

"นลิน"________: พี่สิต้องถามตัวพี่เอง
"นลิน"________: ถ้าพี่มั่นใจในตัวเอง
"นลิน"________: พี่ก็ต้องทำได้ ((นี่กูจะไปให้กำลังใจมันทำไมเนี่ย?))
"มัน"_________ : ถ้าเป็นพี่ที่คุยกับยิ้มมากๆยิ้มก็คงจะคล้อยตามพี่ตามที่เป็นกับณัฐก็ได้มั้ง

((มึงคะ ยิ้มมันไม่โง่ให้ใครมาพูดอะไรกรอกหูมากๆ

ก็จะคล้อยตามหร่อกค่ะ เห็นว่าเค้าไม่มีสมองกันหรือไง??))

"นลิน"________: และถ้าพี่รู้จักมาให้ถูกทางแต่แรก
"นลิน"________: รู้ไหม?
"นลิน"________: ว่่ายิ้มอาจจะหันไปหาพี่ก็ได้นะ
"นลิน"________: แต่พี่เลือกทางลัดไปนิดนึง
"นลิน"________: มันเลยพังทลายจนหมด
"นลิน"________: พี่ก็รู้ีดีใช่ไหมคะ? ((ผู้ดีไปไหมเนี่ยฉัน?))
"มัน"_________ : เอาเป็นว่าพี่คุยกับณัฐแล้วละกันนะครับ พี่ต้องทำงานต่อก่อน

((เอ้า ทนฟังไม่ได้เหรอจะหนีไปไหน))
"นลิน"________: ย้ำอีกทีนะคะ 
"นลิน"________: ว่ายิ้มไม่ใช่เด็ก
"นลิน"________: ที่จะพูดแล้วเชื่อฟัง
"นลิน"________: เค้ามีวิจารณญาณ
"นลิน"________: บางทีพี่ต้องเคารพความคิดยิ้มบ้าง
"มัน"_________: และพี่ก็ว่าณัฐไม่ใช่เด็ก อะไรที่มันแปลกจากปกติมันก้ไม่ควรจะเป็นใช่ไหมครับ

((สาดดดดดดดดดดด!!! แล้วมึงมาชอบคนที่มึงบอกว่าผิดปกติทำไมว๊า???

ยุ่งกับโลกของกูทำไมเนี่ย??อยากเอาชนะกูอย่างเดียวใช่มะเนี่ย???

เดี๋ยวกูจะลงไปหามึง เตรียมใจเลยไอ้หน้าจืดเอ๊ย!!))

"นลิน"________: ไม่นี่คะ
"นลิน"________: ณัฐไม่ได้สร้างสิ่งเลวทรามสู่สังคม
"นลิน"________: ณัฐมีงาน
"นลิน"________: มีการศึกษา
"นลิน"________: และมีความรักที่ยิ้มต้องการ
"นลิน"________: ดังนั้น พี่ต้องให้เค้าเลือกแล้วล่ะ
"นลิน"________: ว่าผิดปกติแบบณัฐ
"นลิน"________: กับปกติแบบพี่
"นลิน"________: เค้าจะเลือกใคร
"นลิน"________: ถ้าพี่คิดว่าพี่พูดจนเค้าคล้อยได้
"นลิน"________: ไม่เห็นต้องกลัวณัฐเลย
"นลิน"________: ถูกไหมคะ?
"นลิน"________: โตๆ กันแล้ว
"นลิน"________: พยายามด้วยความจริงใจ
"นลิน"________: มันไม่ยากไปหร่อกค่ะ
"มัน"_________  (E-mail address not verified) ออฟไลน์แล้ว

((สาดดดดด ไปไม่ลามาไม่ไหว้ ไม่มีมารยาทเลยเว้ยยย!!!))

และนั่นเป็นบทสนทนาของผู้ชายที่ทำตัวดีต่อหน้าสาธารณชน

แต่ลับหลังกลับแฝงไปด้วยความคิดที่ดูถูกผู้หญิง ดูถูกว่าผู้หญิงไม่มีสมอง

พูดกล่อมมากๆ จะคล้อยตามได้ บ้าป่าวคะ?? โตแล้วไม่ต้องชักจูงหรอกค่ะ

มีความคิดที่จะเลือกได้เอง ว่าอะไรดีไม่ดี เรื่องควรไม่ควรเอาอะไรมาตัดสิน??

แล้วเป็นอะไรมากไหมคะ ... เอาุคุณหญิงแม่ตัวเองมาบุกบ้านแฟนคนอื่น

มาค้นตู้เสื้อผ้าคนอื่นน่ะ ... นึกว่าดิฉันจะไปซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้ายิ้มหรอ??

ฉันน่ะคนรักของเค้า ออกหน้าออกตาค่ะ ไปจริงๆ ไม่ไปซ่อนในตู้หรอก

ไม่เห็นต้องแคร์คุณเลย ทำตัวดูดี คิดอะไรในใจมากขนาดไหน

อย่าคิดว่าดูไม่ออก ...

กลัวฉันใช่ไหมล่ะ??

เอาพ่อแม่มาขอ ... เค้ายังปฏิเสธซะจนพ่อแม่คุณหน้าชา

ฟ้องแม่ว่าผู้หญิงไม่รับโทรศัพท์ เจอหน้าไม่คุยด้วย

ต้องให้หม่อมแม่มาหา มาชวนแทน มาอ้อนพาไปนั่นไปนี่

แล้วเป็นยังไง??? โดนแฟนฉันด่าตั้งแต่แม่ไปยันลูก ... สมน้ำหน้าไหม???

หาเรื่องโดนด่ากันตั้งแต่ไก่ยังไม่ขัน

อย่ากดดันคนอื่นให้มากนัก ผู้ดีด้วยมานานแล้ว

จากนี้จะเป็นเวอร์ชั่นนางมารร้ายกันแล้ว .... ลองดู เหอะๆ

ปล. คุณไม่ต้องกลัว ผู้ชายติดแม่ไม่กล้าฆ่าคนหรอก

ปล.2 ต่อหน้าผู้คนมากมายก็ทำตัวสุภาพ ทำเป็นว่า "ผมขอโอกาส"

ปล.3 ลับหลังกระชากแขน ตะคอก "ของแปลกแบบนั้นมันดีตรงไหน???"

ปล.4 วาจาสถุลหลุดจากปากได้เป็นชุด "ลองผู้ชายหน่อยไหม? แล้วลืมไปเลยว่าผู้หญิงเป็นยังไง?"

ปล.5 ลองไหมล่ะ?? แล้วจะได้รู้ว่า "มึงหรือกู" ที่รอด

ปล.6 รอกูนะคะ ไอ้คุณหน้าจืด แล้วจะรู้ว่า อำนาจ เงินทอง ชื่อเสียง หน้าตาไม่ช่วยอะไรมึง

ปล.7 เพราะว่าสิ่งเดียวที่มึงจะไม่มีวันได้ไป คือ "ความรัก และหัวใจของคนรักกู"

ปล. 8 คุณคะ ... คุณนี่สาวฮอตมีแต่คนอยากได้ 555  "คุณของใครคะ?!" ฮิ๊ววว

ขอบคุณที่เธอยังอยู่ที่ตรงนี้ .... (ยิ้ม)

ทุกสิ่งที่ฉันมองเห็นไปในอนาคตข้างหน้า .... มันยังอยู่นะ

ถึงใคร ... อะไร .... มันตัวไหน .... พยายามจะเอามือปิดตาเธอ

ไม่ให้เธอมาจนถึงตัวฉันก็ตาม

.

.

.

หลาย หลายทางบอกให้ฉันปล่อยมือของเธอเสียเถอะ

หลาย หลายทางมันเหมือนบีบบังคับให้เธอต้องเลือก

หลาย หลายอย่าง ...

.

.

.

แต่คงเพราะทุกอย่างดูบีบบังคับไปจนหมด

จนเหมือนหนทางที่เหมือนจะมีมันแตกกระจาย

อย่าเพิ่งท้อถอยไป ทางเลือกของคนเราไม่ได้มีแค่สองทางหรือทางเดียว

มันมีทางออกมากมายไปหมดเพียงแต่เราต้องมีสติที่จะมองมัน

มั่นใจเธอฉันคนนี้นี่แหละ ... ที่จะอยู่เคียงข้างเธอ

.

.

.

ให้รู้ไปว่าจะหนักหนาขนาดไหน ... สงสัยฉันจะซาดิสต์ ;P

ปล. เพลงนี้ที่เธอให้ฉัน ... มันแน่นอนอยู่แล้วอ่ะเธอ ^^

ปล.2 "สัตว์นรก" อยู่ในคราบไหนมันก็สัตว์นรก (หน้าด้านอีกต่างหาก)

ปล.3 ความเสื่อมทรามในสังคมยังคงมีอยู่ทุกวัน

ปล.4 รักฉันเรียกว่าเธอ (ทุกวินาทีที่ฉันมีตัวตน)

ปล.5 ไม่เคยแน่ใจอะไรแบบนี้

ปล.6 จะแน่สักแี่ค่ไหน? ไอ้ิ่สิ่งที่เรียกว่า "ปัญหา" น่ะ

ปล.7 อยากกอดจัง "เธอ" อยากกอดกันป่าว?? ;)))

ปล.8 ทุกวันตั้งแต่ฉันได้มีเธอ ... ฉันรู้ว่าตลอดชีวิตฉันไม่ต้องการใครอีกเลย

เป็นที่รู้กัน .....

.

.

.

.

เราไม่ควรที่จะไม่สนใจสิ่งใดในโลกเลย

เพราะว่าทั้งโลกไม่ใช่แค่คนสองคน

ฉันเข้าใจ ... เธอเข้าใจ ... ใครใครเข้าใจ

แต่ต้องไม่ใช่เพียง "เธอ"... ที่แบกรับทุกสิ่งบนโลกไว้

"เธอ" เป็นมนุษย์ธรรมดา ที่เกิดมามีความสามารถ

มีความคิดความอ่าน เป็นคนดีของสังคม เป็นลูกที่ดีของพ่อแม่

เป็นคนที่มีอนาคตยาวไกล

.

.

.

อย่าให้โลกทำร้าย "เธอ"

.

.

.

อย่าให้ใคร ใครทำร้าย "เธอ"

ถ้า "เธอ" เลือกได้ จงเลือกเพราะว่าตัวเธอ "มีความสุขที่จะเลือก"

ไม่ใช่เพราะว่า "ควรเลือก"

.

.

.

ถ้าทางที่เธอเลือกมันคือทางที่เจ็บปวดที่สุด

แล้วฉันจะปล่อยให้เธอไปเดินตรงนั้นลำพังได้อย่างไร?

.

.

.

ตัวฉันเข้าใจความถูกต้อง ... แต่ความถูกต้องที่สังคมตัดสิน

ถ้ามันทำร้ายเธอทุกทาง ฉันจะไม่ยอมทิ้งให้เธอต้องเดินคนเดียว

จะไม่ยอมปล่อยเธอไปด้วยเพียงเพราะว่า "มันคือสิ่งที่ถูกต้อง"

.

.

.

ถ้าสิ่งนั้นมันมาจากใจเธอ .... ฉันคงปล่อยเธอไปง่าย ง่าย

แต่ถ้าเพราะว่าต้องทำเพื่อใครจนตัวต้องตาย

"ฉันไม่ยอม"

.

.

.

อย่าให้โลกทำร้าย "เธอ"

ปล. เชื่อมั่นในตัวฉันใช่ไหม?

ปล.2 ฉันมั่นใจในความรู้สึกของฉัน

ปล.3 อย่ากลัวว่าฉันจะเดือดร้อนเพราะเธอเป็นต้นเหตุ

ปล.4 ขอบคุณที่ "ลมหายใจและหัวใจเธอเป็นของฉัน"

ปล.5 ถ้าตั้งใจจะทิ้งชีวิตของตัวเอง ขอมันให้ฉันได้ดูแล

ปล.6 อดทนอีกเพียงนิด ฉันยังมองเห็นลำแสงของความหวังในตัวเธอ

ปล.7 เธอไม่ได้อยู่เีพียงลำพังบนโลกใบนี้

ปล.8 ได้โปรด ... "อยู่เพื่อรักฉัน"

ความเลวทรามต่ำช้า ... แทรกซึมอยู่ทุกอณูของสังคม

เราจะรู้ได้อย่างไร ว่ามนุษย์ที่ยืนอยู่ข้างกายเรา ... เค้าไม่เป็นมารสังคม?

มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีความอยากไม่สิ้นสุด อยากได้อยากมี

ความโลภโมโทสันที่แอบซ่อนอยู่ภายในใจ ถูกเก็บเอาไว้อย่างดี

ด้วยหน้ากากที่เรียกว่า "ความเป็นผู้ดีและมีมารยาท"

เมื่อไหร่ที่สิ่งที่ต้องการอยู่ตรงหน้า เหตุใดจึงจะไม่อยากได้

และถ้าไม่รู้จักเก็บงำเอาไว้ ระเบิดออกมา ก็ทำลายทุกสิ่ง

.

.

.

การเลี้ยงดู ... สังคม ... วัฒนธรรม ... ทัศนคติ ... ความผิดชอบชั่วดี

กดสัญชาติญาณดิบของสัตว์ที่เรียกว่า "มนุษย์" เอาไว้

แต่หลายครั้งหลายครา มันปรากฏในรูปของความรุนแรง

ความอยากได้ ความกระหายในอำนาจ ผ่านบนหน้าหนังสือพิมพ์

.

.

.

.

.

.

"ใคร" ... ที่อยากมีอยากได้ในของของคนอื่น ... มีถมไป

ถ้ารู้จักกดและเก็บเอาไว้ ... มันก็ยังพอทนไหว

.

.

.

แต่อย่าลืมว่า "ฉัน" ... ก็เป็นสัตว์ 1 ตนในโลกใบนี้

มีึความโลภ ความต้องการ และความอยากได้อยากมีเหมือนคนอื่นๆ

และถ้ามันเป็นของที่เรียกว่า "ของของฉัน" 

.

.

.

"ใครก็อย่าหวังจะได้ไป"

ปล. เดียว......"ฉันจะอยู่ ถ้าเธอเลือกฉัน" ....... จำเอาไว้ให้ตลอดเวลาว่า "ฉันรักเธอ"