Storythai

ช่วงเวลาที่คนคนหนึ่งคิดถึงคนสักคนหนึ่ง

จำเป็นต้องมีเหตุและผลมากน้อยเพียงใด

"เค้าต้องรักเรา ชอบเรา หรือว่าทำอะไรๆ เพื่อเรามากๆ"

เหรอ??

แล้วทำไมทั้งที่คนคนนั้นไม่ได้อยู่ในขอบเขตนิยามแบบนั้นเลย

แต่ในหัวของเรา ในความรู้สึกนึกคิด ทุกเวลาที่เรามองออกไปไกล ไกล

กลับมีแต่เพียงคำถามที่ก้องกังวาลในมโนสำนึกของตัวเอง

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,"เป็นห่วงคุณจัง"

ไม่แม้แต่จะได้ยินเพียงเสียงเล็กน้อย ... เล็ดลอด

ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงความรู้สึกนึกคิด ... รักชอบ

ไม่แม้แต่จะมีเศษเสี้ยวความรู้สึกว่าจะได้พานพบกับคนคนนั้นเลย

ทุกครั้งที่เห็นข้อความของคุณ ... เรากลับยิ้ม

ทุกครั้งที่คุณไม่สบายใจ ... เราอยากจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ

ทุกครั้งที่มองเห็นความใส่ใจเล็กน้อยของคุณ ... ทำให้เราอยากใส่ใจคุณมากขึ้นๆ

ทุกครั้งที่คุณเหมือนให้ความรู้สึกพิเศษ ... เราเผลอดีใจและพยายามเก็บอาการ

จนถึงตอนนี้ "คุณ" หายไป

และในบางส่วนของความคิดเรา เรามีแต่ความรู้สึกว่า

คุณจะเป็นอะไรหรือเปล่า?

คุณจะยังสบายดีอยู่หรือไม่?

คุณจะยังคงยิ้มอย่างสดใสหรือไม่?

คุณจะกลับมายิ้มให้เราอย่างเดิมไหม? 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,ได้แต่ "หวัง" อยู่ตรงนี้เงียบ เงียบ

ว่าขอให้คุณแข็งแรง และปลอดภัยในทุกช่วงชีวิตทีุ่คุณก้าวเดิน

เพราะคุณทำให้เรายิ้ม และทำให้เรามีความสุขกับการได้อยู่เป็นเพื่อนคุณ

"ได้คิดถึงคุณ"